Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εικαστικές τέχνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εικαστικές τέχνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2012

Το Λάθος... by Beetroot

"Το λάθος προϋποθέτει τη δοκιμή, το πείραμα, το σεβασμό του τυχαίου και του απροσδόκητου.
Το λάθος αιφνιδιάζει, τρομάζει και τρομοκρατεί.
Το λάθος κρύβεται στην αρχή και επιτίθεται στο τέλος.
Το λάθος καταστρέφει μία πορεία για να γεννήσει πολλές.
Ίσως το σημαντικότερο σημείο στη δημιουργική πορεία του ανθρωπίνου είδους εφόσον μόνο το λάθος αποδεικνύει την επιμονή του να νιώσει, να κατανοήσει και να επιτύχει το σωστό…
…μέχρι ένα νέο λάθος..." 

Το Σάββατο το μεσημέρι μας βρήκε στο πιο σωστό σημείο την πιο σωστή στιγμή- σε μια έκθεση αφιερωμένη στα λάθη που όμως δεν ήταν καθόλου λάθος!
Aς το πιάσουμε όμως από την αρχή για να καταλάβετε κι εσείς περί τίνος πρόκειται. Αρχικά τι εστί Beetroot και από ποιους αποτελείται; Πρόκειται για μια ομάδα άκρως δημιουργική, από τη Θεσσαλονίκη που ασχολείται με το design. H εταιρία δημιουργήθηκε
το Σεπτέμβριο του 2000 από το Βαγγέλη Λιάκο, τον Αλέξη Νίκου και το Γιάννη Χαραλαμπόπουλο και αποτελείται συνολικά από  δώδεκα άτομα. Έκτοτε έχει κερδίσει πολλές διακρίσεις με αποκορύφωμα μέσα στο 2011 την ύψιστη διάκριση στο διαγωνισμό παγκοσμίου εμβέλειας Red Dot Award που τους ανέδειξε σε Red Dot Design Agency of the year, ως το καλύτερο γραφείο οπτικής επικοινωνίας διεθνώς! Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την εταιρία μπορείτε να βρείτε εδώ οπότε ας πιάσουμε τα της έκθεσης που στεγάζεται στην γκαλερί Αντωνοπούλου  και θα διαρκέσει έως 3 Μαρτίου 2012 (Τετ - Παρ 14:00 – 20:00 και Σαβ 12:00 – 16:00).
Κεντρικό θέμα λοιπόν, τα λάθη. Με έναν κατάλογο που μοιάζει λάθος. Με έργα που δηλώνουν πως κάτι δεν πάει καλά, και είτε κραυγάζουν το σφάλμα σχεδόν ξεκουφαίνοντάς σε, είτε σου το ψιθυρίζουν στο αυτί διακριτικά για να σου επιστήσουν την προσοχή, μην την πατήσεις. Συνειδητά λάθη ή ασυνείδητα. Αυτά από τα οποία μάθαμε κι αυτά που δεν μας δίδαξαν ποτέ. Και τα επαναλάβαμε ξανά και ξανά τελειοποιώντας τα ως λάθη πάντα, για να πονέσουμε την επόμενη φορά περισσότερο από την πρώτη... Τα μικρά ή τα μεγάλα, αυστηρά προσωπικά ή μη, που σημάδεψαν έναν άνθρωπο ή ακόμα όλη την ανθρωπότητα. Ή αυτά τα άλλα, που σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί μπορεί να είναι λάθη και τα υιοθετείς ως σωστά αγνοώντας το κόστος.
Στάθηκα κάποια στιγμή στο κέντρο της αίθουσας παρατηρώντας τον κόσμο που ήταν εκεί για τα εγκαίνια. Τριγύρω φίλοι, γνωστοί, συλλέκτες ή απλοί θεατές. Ήταν κάπως διασκεδαστικό να στέκεσαι εκεί και να ακούς τα σχόλια του ενός και του άλλου, με το βαρύγδουπο ύφος, με το επιτηδευμένο ντύσιμο, με το καλοπροαίρετο βλέμμα και με το χαμόγελο... Άλλοι βρήκαν την έκθεση εκπληκτική, άλλοι μια φάρσα των καλλιτεχνών και άλλοι ένα πραγματικό... λάθος... Για εμένα ήταν μια έκθεση που πέτυχε τον σκοπό της. Ανεξαρτήτως απ'το τι είχαν στο μυαλό τους οι ίδιοι οι δημιουργοί. Το ότι η μικρή μας παρέα (και φαντάζομαι και αρκετές ακόμα!) μπορούσε να μιλάει για όσα είδε αλλά και για όσα σκέφτηκε με αφετηρία τα εκθέματα, κάποιες ώρες μετά, προσωπικά το θεωρώ επιτυχία.
Σας προτείνω λοιπόν ανεπιφύλακτα μια βόλτα προκειμένου να έρθετε αντιμέτωποι με όλα αυτά τα "λάθη". Food for thought, για όλους εμάς, σε μια εποχή και σε μια χώρα με τόσα πολλά λάθη, που επιτέλους, πρέπει να τα τοποθετήσουμε απέναντί μας, να τα γνωρίσουμε, να τα αποδεχτούμε και να κάνουμε μια καινούρια, γενναία αρχή, με όλα μας τα λάθη οδηγούς μας προς σωστές πλέον κατευθύνσεις.


Παρασκευή 17 Ιουνίου 2011

Αυτοπροσωπογραφία, αυτοέλεγχος, αυτοκριτική

Αφορμή για όλα αυτά το μάθημα Τέχνης και πάλι. Μανίκι η εργασία. Διότι πόσες φορές μπήκαμε στην διαδικασία να σκεφτούμε ποιοι είμαστε και τι ακριβώς κάνουμε; Πούθε τραβάμε και πού βαδίζουμε; Και έχοντας ως κεντρικό θέμα την αφεντομουτσουνάρα μας, να προσπαθήσουμε στη συνέχεια να δημιουργήσουμε κάτι που κάποιος άλλος άνθρωπος θα το βρει ενδιαφέρον να σταθεί έστω και μερικά λεπτά μπροστά του, να το δει και να το επεξεργαστεί;
Στύβω την κεφάλα μου μέρες τώρα- ως και ψυχανάλυση μου έκανα με ενδοσκόπηση κι απ'όλα, αλλά με παιδεύει ακόμα πολύ αυτή η ιστορία. Αποφάσισα λοιπόν να βγάλω σημειωματάριο (κατά τις οδηγίες του δασκάλου) και να γράψω κάτω οτιδήποτε με αφορά, μέχρι την πιο μικρή λεπτομέρεια, ώστε εν συνεχεία να τα επεξεργαστώ όλα και να αποφασίσω τι από αυτά που κατέγραψα θέλω να το χρησιμοποιήσω και τι όχι. 
Τι είμαι λοιπόν; 
Ανήκω στο ανθρώπινο είδος, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό, αλλά μια που ο σκοπός μου δεν είναι να αναλύσω και να επιλύσω τα προβλήματα ολόκληρης της ανθρωπότητας, θα παραμείνω απλώς σε αυτή την απλή και σκέτη διαπίστωση. Εξωτερικά δείχνω κάπως συγκεκριμένα, έχω τα άλφα και τα βήτα χαρακτηριστικά (γυναίκα, ψηλή, καστανή, κλπ. κλπ.) και όλα αυτά τα στοιχεία περικλείουν ένα σύνολο οστών και άλλων ενδιαφερόντων εντοσθίων. Αν χρησιμοποιήσω κάτι, μάλλον θα είναι το περιτύλιγμά μου και όχι ο πλούσιος εντοσθιακός μου κόσμος.
Για να στήσεις όμως αυτή την εξωτερική εικόνα, χρειάζεται και κάτι ακόμα. Ταλέντο (χαχα!). Δεν θα κολλήσω όμως εδώ, γιατί αν το κάνω θα είναι για πάντα και όχι μόνο δεν θα έχω ένα καλό αποτέλεσμα, αλλά ούτε καν (!) ένα κακό αποτέλεσμα-δεν θα έχω καθόλου αποτέλεσμα! Σπρώχνουμε λοιπόν τους κομπλεξισμούς έξω από το τραπέζι. Πάμε πάλι στην ανάλυση... Τι είναι αυτό που χρειάζεται για να κάνει μια αυτοπροσωπογραφία μια πραγματική... αυτοπροσωπογραφία; Μα φυσικά συναίσθημα! Και ιδού το χάος! Ξεκίνησα την καταγραφή των επιθέτων που (νομίζω) με χαρακτηρίζουν: είμαι τέτοια, είμαι αλλιώτικη, αντιδρώ έτσι, συμπεριφέρομαι αλλιώς, κάπου στο ενδιάμεσο έπαθα μια κρίση άγχους, σημείωσα με κόκκινο τι πρέπει να βελτιώσω, με έπιασαν τα γέλια, συνέχισα με τους χαρακτηρισμούς, ξαναέπαθα κρίση άγχους και έβαλα επιτέλους μια τελεία πριν καταλήξω σχιζοφρενής.
Κι έπειτα σκέφτηκα... Δεν είμαι και αυτά που αγαπώ; Δεν είμαι και αυτά που πράττω; Καινούρια λίστα, εμπλουτισμένη με συνήθειες και πράγματα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχουν ριζώσει για τα καλά στη ζωή μου.. Και βγήκα για την αναζήτηση χαρτιού, Α2 ακουαρέλα για να μπορέσει να αντέξει τις κακουχίες και το βάρος όλων αυτών που θα της φορτώσω. Σήμερα το απόγευμα θα κάνω το πρώτο μου σκίτσο, θα συγκεντρώσω μερικά από τα υλικά μου και έχω 3 βδομάδες περίπου μπροστά μου για να δώσω μορφή στην Christinel, βάση αυτών που η ίδια βλέπει στον εαυτό της.
Και με την τύχη που με χαρακτηρίζει (ενίοτε), έπεσε το μάτι μου σήμερα και στο εξής έξυπνο βιντεάκι οδηγιών το οποίο θεώρησα άκρως ενδιαφέρον και σκέφτομαι να ακολουθήσω πιστά! Για αστείρευτη, λοιπόν, έμπνευση και παραγωγικότητα... 29 WAYS TO STAY CREATIVE
Κλείνοντας, πάλι στο ίδιο πνεύμα της Τέχνης, θα ήθελα να σας προτείνω ένα πανέμορφο βιντεάκι που δημιούργησε ένας φίλος (με τον φίλο του) και μας παρουσιάζει μια πόλη πιο... μαγική, ντυμένη με βραδυνή, επίσημη ενδυμασία... Εnjoy the City lights μέσα από τη ματιά των Raindog και Yiokoukoutso.
Καλό σας απόγευμα! :)

Παρασκευή 20 Μαΐου 2011

Επιστροφή (της άσωτης) και καλλιτεχνικές ανησυχίες-ανακαλύψεις!

Έχω να γράψω τόοοοσο πολύ καιρό που σχεδόν έχω ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που έγραψα. Η πίεση με τη δουλειά και διάφορα προβλήματα από αυτά που περνάμε οι περισσότεροι κάτι μέρες σαν κι αυτές με άγχος και ένταση με κράτησαν μακριά (όχι χωρίς κάποιες τύψεις), και ακόμα κι όταν υπήρχαν δυο λεπτά χαλάρωσης, δεν είχα και τόση διάθεση να ανοίξω και πάλι τον υπολογιστή και να κολλήσω τη μούρη μου σε μια οθόνη. Αντ' αυτού έκανα πολλά άλλα πράγματα: διάβασα βιβλία, είδα ολόκληρες σαιζόν House Md, ασχολήθηκα με διάφορα καλλιτεχνικά από ζωγραφιές μέχρι κοσμήματα, είδα φίλους, άκουσα μουσική, τραγούδησα μέσα κι έξω από το μπάνιο μου με φωνή στεντόρεια και προσπάθησα με ό,τι τρόπο είχα να αποφορτίζομαι από κάθε τι μαύρο ή γκρίζο με κατέτρεχε. Ας μοιραστώ λοιπόν μαζί σας λίγα από τα... πολλά αυτών των ημερών.
Άρχισα να παρακολουθώ μαθήματα Τέχνης! Είναι ίσως το πιο εντυπωσιακό που μου συνέβη αυτό το διάστημα. Μαζευτήκαμε ένα τσούρμο συνάδελφοι, πείσαμε και τον φανταστικό μας δάσκαλο, ανοίξαμε τα αυτιά μας και τα μάτια μας και κάναμε μια βουτιά στον τεράστιο κόσμο της Τέχνης (με την ευρύτερη έννοια του όρου), πήραμε και μολύβια και μπλοκ και μουτζουρώσαμε κι έπεται συνέχεια. Έπαθα και μια μίνι κρισούλα του στυλ "πού πάω, πού τραβώ, τι είμαι και πώς φαίνομαι" (όχι δεν είμαι παντελώς τρελή, αλλά έχουμε εργασία μέχρι το τέλος των μαθημάτων που αφορά τη δημιουργία ενός έργου που θα αποτυπώνει και θα αντικατοπτρίζει αυτό που είμαστε, και μια σύντομη ενδοσκόπηση που έκανα με πελάγωσε!), αλλά παρ' όλα αυτά ανυπομονώ για το επόμενο μάθημα την άλλη Τρίτη.
Το άλλο συγκλονιστικό που συνέβη είναι ότι παρακολούθησα ένα σεμινάριο που είχα κερδίσει κάπου πριν τα Χριστούγεννα, για την κατασκευή κοσμημάτων με υγρό γυαλί. Πήγα λοιπόν ένα Σ/κ στο i-design studio και η αγαπημένη  Πέπη Δημοπούλου μας έμαθε τόοοοσα πολλά πράγματα! Λίγο ο χώρος, λίγο η δασκάλα, λίγο το γενικότερο κλίμα, ίσως και ο συνδυασμός όλων αυτών, μου έφτιαξαν τόσο πολύ τη διάθεση και με έκαναν να νιώσω ξανά παιδί- η όλη διαδικασία ήταν τόσο ευχάριστη και δημιουργική και πραγματικά δεν πίστευα ποτέ πως θα μπορούσε ένα κοινό περιοδικό μόδας να μου τραβήξει την προσοχή και να μου δώσει έμπνευση από το πουθενά, για την κατασκευή "χειροτεχνημάτων" πολύχρωμων και όμορφων. Χρησιμοποιήσαμε μεταλλικές επιφάνειες, ζωγραφίσαμε με κρύο σμάλτο, κόψαμε, κολλήσαμε και τα αποτελέσματα θα τα δείτε όταν βρω χρόνο να τα φωτογραφίσω. Σκέφτομαι μάλιστα λίαν συντόμως να χρησιμοποιήσω και τα υλικά που αγόρασα πρόσφατα για να βάλω σε εφαρμογή τις καινούριες γνώσεις μου! Κι αν ποτέ ο δρόμος σας βγάλει προς τους Αμπελόκηπους (Αττικής) ή έχετε δημιουργική διάθεση και κέφι, να περάσετε μια βόλτα από αυτό το τόσο όμορφο κέντρο (παραδίδονται επίσης μαθήματα φωτογραφίας, κόμικ κ.α.). Δεν θα χάσετε!
Τέλος, θα σας ενημερώσω για την κυκλοφορία album (τραγουδάκια λαλαλα!) από τον πολυλατρεμενότατο (δεν υπάρχει τέτοια λέξη, το ξέρω, αλλά δεν με απασχολεί! Χα!) Hugh Laurie και ο τίτλος αυτού "Let them talk". Αυτό που θαυμάζω περισσότερο στον άνθρωπο αυτόν είναι το γεγονός ότι είναι πραγματικά καλός με ό,τι κι αν  καταπιάνεται. Θυμάστε που σας έλεγα για το βιβλίο του. Ε κι ο δίσκος του, μια από τα ίδια. Blues νότες, φοβερές ενορχηστρώσεις και πολύ μα πολύ ενθουσιώδες τραγούδι που θες δεν θες, σε παρασέρνει. Ναι είμαι θαυμάστρια, το καταλάβατε. Και πιστεύω σ' αυτόν τον καλλιτέχνη και στο έργο του. Σας αφήνω, λοιπόν, με ένα δείγμα της δουλειάς του και καλή σας ακρόαση!
Να έχετε όλοι σας ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο- σας φιλώ! :)


Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2011

Άτιτλο 1 (ή αλλιώς συνομιλία με τον εαυτό μου και το άγνωστο περί ανέμων και υδάτων με απουσία τίτλου γιατί απλά δεν μου'ρχεται!)

Θα μπορούσα να το ονομάσω και ημερολόγιο καταστρώματος αν υπήρχε πλοίο και κατάστρωμα, αλλά δεν υπάρχει ούτε το ένα ούτε το άλλο, οπότε θα βολευτώ κι εγώ κι εσείς με το παρόν και θα συνεχίσω την αερολογία μου με πάθος, διότι είναι ανεξέλεγκτη σήμερα.
Είμαι χαρούμενη. Έχω 1002 συσσωρευμένους λόγους τους οποίους θα τους παραθέσω τη σήμερον διότι έχω καιρό να τα πω και πνίγομαι! Το μόνο μου πρόβλημα είναι πως δεν ξέρω πούθε ν'αρχίσω, αλλά μάλλον πρέπει απλώς να τα πάρω με τη σειρά. Χρονολογικά λοιπόν...
Κάποιοι ήδη ξέρουν πως πριν λίγο καιρό με είχε πιάσει μια κατασκευαστική μανία, τόσο μεγάλη που ξόδεψα μια περιουσία για την αγορά υλικών πριν καν σκεφτώ τι ακριβώς ήθελα να κατασκευάσω! Αυτό βέβαια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί καταναλωτική μανία σκέτη, αλλά το προσπερνώ διότι ο απώτερος σκοπός ήτο αγνός. Υπερενθουσιώδης και μουρλή, να μην τα ξαναλέμε. Κι αφού πέρασε σχεδόν ένας ολόκληρος μήνας (κατασκευαστικής) περισυλλογής (που εν τέλει μετά από τόση σκέψη θα μπορούσα να κατασκευάσω ολόκληρη πολυκατοικία και με όλες τις οικολογικές προδιαγραφές της πράσινης ανάπτυξης, μην το χαρακτηρίσω...) τελικά κατασκεύασα μια φάλαινα! Μην πάει ο νους σας σε όρκες και τέτοια- το δικό μου φαλαινάκι φτιαγμένο από τσόχα, μικρό, λευκό και τρισχαριτωμένο, να πετά νεράκι απ'το κεφαλάκι του, στρογγυλοκάθισε πάνω σε μια μικροσκοπική καρφιτσούλα και χαρίστηκε σε μια γλυκύτατη φίλη που υπεραγαπώ! Τι χαρά πήρα όταν την είδα να την φοράει, πόσο μεγάλη τιμή ήταν για'μένα, ας μην το αναλύσω... Δεν συγκλονιστήκατε κιόλας, αλλά έχω και συνέχεια!
Το μαθητούδι μου, για το οποίο σας έχω ξαναμιλήσει στο παρελθόν,  το θυμάστε, αυτό που του πάω τα τραγούδια και μου ζητάει τεστ; Ε αυτό το μαθητούδι πήρε το Delf A1 κάνοντας υπερήφανη την κυρα-δασκάλα του, πρωτίστως για τις προφορικές του επιδόσεις (24,5/25 πήρε το σκασμένο, κι εγώ ζητιανεύω για μια κουβέντα του στα Γαλλικά!). Και ψήλωσα μερικούς πόντους ακόμα κι έφτασα τα 2 μέτρα! Για το επόμενο δίπλωμα δε, θα καθιερώσω τις ταινίες άνευ υποτίτλων και πάω στοίχημα πως και πάλι θα μου ζητάει τεστ κι εγώ θα θέλω υπογλώσσια...
Και θα κλείσω με την χθεσινή μέρα στη δουλειά... που ήταν μια από τις ομορφότερες μέρες που θα έχω να θυμάμαι στον εργασιακό μου χώρο! Αν και αρχικά σκεφτόμουν να αφιερώσω ένα ολόκληρο κείμενο σε αυτή τη μέρα, παρ'όλα αυτά δεν θα κάνω υπερβολές. Εν τάχει να σας πω πως είχα προτείνει στον διευθυντή μου να διοργανώσουμε μια έκθεση Τέχνης στον χώρο της εταιρίας, με συμμετέχοντες τους ίδιους τους συναδέλφους. Κι έτσι κι έγινε- δούλεψα πάρα πολύ γι'αυτό, ξεκλέβοντας χρόνο ανάμεσα σε τιμολόγια και καθημερινές υποχρεώσεις, κουράστηκα μετακινώντας έπιπλα, καθαρίζοντας, κόβοντας, ράβοντας και στήνοντας μα προπάντων μετρώντας αποστάσεις στους τοίχους, σε χαρτόνια, σε πίνακες, σε φωτογραφίες, ώρες ολόκληρες παλεύοντας με τις γραμμές και τις ευθείες που δεν θέλουν ποτέ μα ποτέ να βγούνε ίσιες... Ωστόσο η μεταμόρφωση πραγματοποιήθηκε. Μια σωστή Έκθεση Τέχνης! Όχι μόνο χάρη στη δουλειά μου, αλλά κυρίως χάρη σε αυτά που οι συνάδελφοί μου δέχτηκαν να προβάλουν. Και επιπλέον, χάρη σε έναν μοναδικό ομιλητή που μας έκανε να δούμε με άλλο μάτι την Τέχνη, μας βοήθησε να ανοίξουμε όχι μόνο τα μάτια μας αλλά  και το μυαλό μας, την καρδιά μας. Εκείνος ανήσυχος μη μας κουράσει κι εμείς αχόρταγοι για την κάθε λέξη. Και δεν μιλώ μόνο για το υπερενθουσιώδες εγώ μου, αλλά τολμώ να πω πως την "λαιμαργία" αυτή την είδα στα πρόσωπα όλων! Μετά πώς να τον αφήσεις να φύγει; Αλλά από την άλλη, πώς να μην γίνεις κουραστικός με τις απορίες σου, με τις τόσες ερωτήσεις;
Ο καλλιτέχνης στον οποίο αναφέρομαι είναι ο Πάρις Μέξης γνωστός σκηνογράφος-ενδυματολόγος και σκηνοθέτης. Χαμογελαστός, προσεγγίσιμος, ακομπλεξάριστος, ανθρώπινος και πάνω απ'όλα κατανοητός. Τολμώ να πω πως  πρώτη φορά ένας καλλιτέχνης με έπεισε μιλώντας για την Τέχνη (είναι  αυτό Τέχνη; Δεν είναι; Θέλει να πει κάτι; Δεν έχει να πει τίποτα; Υπάρχουν κανόνες;). Με έπεισε να δώσω ευκαιρίες, να αναζητήσω την ομορφιά, να ψάξω ένα νόημα, να δω με άλλο μάτι το αυτονόητο, με άλλο μάτι αυτό που εκ πρώτης όψεως μπορεί ίσως να με απωθεί και να με απομακρύνει. Και με έβαλε σε σκέψεις, πολλές σκέψεις...
Θα ήθελα να σας προτείνω να τον αναζητήσετε. Να ψάξετε για μια παράστασή του, ή ίσως για κάποιο σεμινάριό του. Κι αν σας επιτρέπεται, να τον πλησιάσετε για να κερδίσετε το κάτι παραπάνω. Αλλά προς Θεού, μην τον κουράσετε, γιατί ξέρετε, δεν πρέπει να σταματήσει να κάνει αυτό ακριβώς που κάνει, να δημιουργεί Τέχνη και στην ανάγκη να εξηγεί ή ακόμα καλύτερα να βοηθάει κι εμάς τους ανίδεους να ερχόμαστε λίιιιιιγο πιο κοντά στη δημιουργία.
Σας έχω πρόταση (εγώ θα είμαι εκεί, το υποσχέθηκα στον εαυτό μου)- "Ιφιγένεια εν Αυλίδι" στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση  (ρίξτε μια ματιά εδώ ).
Εδώ κάπου πρέπει να σταματήσω την πολυλογία και να σας αφήσω με ένα τραγουδάκι και την καληνύχτα μου. Κι είθε τις όμορφες στιγμές να τις ακολουθήσουν κι άλλες ομορφότερες, για όλους μας.
Σας φιλώ...