Κρυφοκοιτάζοντας το 2012 και μια βόλτα με τον flâneur Γιώργη Χριστοδούλου

Τελευταίες μέρες των εορτών. Φέτος ένιωσα Χριστούγεννα, είδα μαγεία, μικρά ξωτικά, καλικαντζαράκια κι Αγιοβασίληδες πραγματικούς, γέμισα αγάπη, ένιωσα ζεστασιά και στοργή, γέλασα με την καρδιά μου και μοιράστηκα πράγματα, σκέψεις, συναισθήματα, αγκαλιές και χαρά γνήσια! Είναι τόσες οι εικόνες που έχω στο μυαλό μου που γι'ακόμα μια φορά δεν ξέρω τι να πρωτοδιηγηθώ... Τους χορούς στον δρόμο με τα πιο υπέροχα πλάσματα της πόλης; Τις βόλτες με φίλους που ήρθαν για τις γιορτές απ'όλα τα σημεία του πλανήτη; Τα οικογενειακά τραπέζια με ανθρώπους αγαπημένους; Τις καινούριες φιλίες και τον ενθουσιασμό της πρώτης γνωριμίας; Είμαι μαγεμένη- σχεδόν ερωτευμένη ακόμα και με τον αέρα που αναπνέω. Δεν άνοιξα τηλεόραση σκοπίμως, για να μην αμαυρώσει τίποτα όλη αυτή την ομορφιά και αποφάσισα να βλέπω μόνο τη θετική πλευρά όλων όσων χαρακτηρίζουν τις ημέρες μας. Κι αν φέτος ήμουν πιο φτωχή στην τσέπη μου, υπήρξα τόσο μα τόσο πλούσια στην καρδιά μου! Δεν άρχισα τα ναρκωτικά, σας διαβεβαιώ. Τώρα αν κάποιοι με ψεκάζουν είναι εν αγνοία μου!

Για να μοιραστώ και μαζί σας λίγο από... όλα αυτά θα σας πω δυο λόγια μόνο, κλεμμένα από το παραμύθι που είδε και έζησε μόλις προχθες ένα... γατί. Κάνοντας ένα σάλτο από κάποια κεραμίδια, σ'ένα παράθυρο κι από εκεί σ'ένα σκαλοπάτι της Μνησικλέους στην Πλάκα, μπήκε υπερήφανα στο Γιασεμί όπου σύμφωνα με κάποιες φήμες θα τραγουδούσε με τη συντροφιά φίλων ένας... πρίγκιπας! Μάλιστα, πρίγκιπας! Έτσι μιλάει γι'αυτόν μια φίλη που την πήρε από το χέρι και ομόρφυνε με τη μουσική του και την φιλία του τη ζωή της. Το γατί μας λοιπόν, στριμώχτηκε ανάμεσα στα πόδια κάποιων ανθρώπων που έψαχναν να βρούνε τραπεζάκι να καθίσουν (είχε μαζευτεί πολύς, πολύς κόσμος) και κατευθύνθηκε προς το βάθος του μαγαζιού, δίπλα στο τζάκι. Κάποιοι άπλωσαν τα χέρια τους και το χάιδεψαν, κάποιοι άλλοι το πήραν αγκαλιά... Υπήρχε γενικώς μια ζεστασιά. Και τότε άρχισε η μουσική. Ο πρίγκιπας μίλησε για ταξίδια, τόπους μακρινούς, αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, χιλιόμετρα, πόλεις, δρόμους, αγκαλιές και ανάσες και τραγούδησε στα Ελληνικά, τα Γαλλικά και τα Ισπανικά για τον έρωτα και τη μοναξιά και την αγάπη... Ο κόσμος τραγουδούσε, γελούσε, χόρευε ανάμεσα στα τραπεζάκια και τις καρέκλες και το γατί μας με την πρώτη ευκαιρία, τη στιγμή που δεν κοιτούσε κανείς, έκλεψε έναν κεφτέ από ένα κοντινό πιάτο και αναπαύθηκε πάνω στο τζάκι ναρκωμένο σχεδόν από τις μελωδίες...

Δεν χρειάζονται πολλά για να νιώσουμε γεμάτοι κι ευτυχισμένοι. Γι'αυτό κι εγώ δεν θα ευχηθώ πολλά για το 2012, παρά μονάχα υγεία και αγάπη- ανοίξτε την καρδιά σας, ζήστε με πάθος, αγαπήστε με πάθος και όλα τα άλλα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα τα μπορέσουμε.... Καλή Χρονιά!

Υ.γ.: Αν θέλετε να ζήσετε κι εσείς λίγο παραμύθι, επισκεφτείτε κι εσείς το Γιασεμί. Ο “πρίγκιπας” Γιώργης Χριστοδούλου θα είναι εκεί κάθε Πέμπτη, αν δεν κάνω λάθος για όλο τον Ιανουάριο, με διαφορετικό σχήμα κάθε φορά αλλά με όμορφα τραγούδια πάντα... Κι αν θελήσετε να χορέψετε, μην ντραπείτε! Ο χώρος μπορεί να'ναι μικρός, μα όλοι οι καλοί χωράνε!

Επιστροφή (της άσωτης) και καλλιτεχνικές ανησυχίες-ανακαλύψεις!

Έχω να γράψω τόοοοσο πολύ καιρό που σχεδόν έχω ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που έγραψα. Η πίεση με τη δουλειά και διάφορα προβλήματα από αυτά που περνάμε οι περισσότεροι κάτι μέρες σαν κι αυτές με άγχος και ένταση με κράτησαν μακριά (όχι χωρίς κάποιες τύψεις), και ακόμα κι όταν υπήρχαν δυο λεπτά χαλάρωσης, δεν είχα και τόση διάθεση να ανοίξω και πάλι τον υπολογιστή και να κολλήσω τη μούρη μου σε μια οθόνη. Αντ' αυτού έκανα πολλά άλλα πράγματα: διάβασα βιβλία, είδα ολόκληρες σαιζόν House Md, ασχολήθηκα με διάφορα καλλιτεχνικά από ζωγραφιές μέχρι κοσμήματα, είδα φίλους, άκουσα μουσική, τραγούδησα μέσα κι έξω από το μπάνιο μου με φωνή στεντόρεια και προσπάθησα με ό,τι τρόπο είχα να αποφορτίζομαι από κάθε τι μαύρο ή γκρίζο με κατέτρεχε. Ας μοιραστώ λοιπόν μαζί σας λίγα από τα... πολλά αυτών των ημερών.

Άρχισα να παρακολουθώ μαθήματα Τέχνης! Είναι ίσως το πιο εντυπωσιακό που μου συνέβη αυτό το διάστημα. Μαζευτήκαμε ένα τσούρμο συνάδελφοι, πείσαμε και τον φανταστικό μας δάσκαλο, ανοίξαμε τα αυτιά μας και τα μάτια μας και κάναμε μια βουτιά στον τεράστιο κόσμο της Τέχνης (με την ευρύτερη έννοια του όρου), πήραμε και μολύβια και μπλοκ και μουτζουρώσαμε κι έπεται συνέχεια. Έπαθα και μια μίνι κρισούλα του στυλ "πού πάω, πού τραβώ, τι είμαι και πώς φαίνομαι" (όχι δεν είμαι παντελώς τρελή, αλλά έχουμε εργασία μέχρι το τέλος των μαθημάτων που αφορά τη δημιουργία ενός έργου που θα αποτυπώνει και θα αντικατοπτρίζει αυτό που είμαστε, και μια σύντομη ενδοσκόπηση που έκανα με πελάγωσε!), αλλά παρ' όλα αυτά ανυπομονώ για το επόμενο μάθημα την άλλη Τρίτη.

Το άλλο συγκλονιστικό που συνέβη είναι ότι παρακολούθησα ένα σεμινάριο που είχα κερδίσει κάπου πριν τα Χριστούγεννα, για την κατασκευή κοσμημάτων με υγρό γυαλί. Πήγα λοιπόν ένα Σ/κ στο i-design studio και η αγαπημένη  Πέπη Δημοπούλου μας έμαθε τόοοοσα πολλά πράγματα! Λίγο ο χώρος, λίγο η δασκάλα, λίγο το γενικότερο κλίμα, ίσως και ο συνδυασμός όλων αυτών, μου έφτιαξαν τόσο πολύ τη διάθεση και με έκαναν να νιώσω ξανά παιδί- η όλη διαδικασία ήταν τόσο ευχάριστη και δημιουργική και πραγματικά δεν πίστευα ποτέ πως θα μπορούσε ένα κοινό περιοδικό μόδας να μου τραβήξει την προσοχή και να μου δώσει έμπνευση από το πουθενά, για την κατασκευή "χειροτεχνημάτων" πολύχρωμων και όμορφων. Χρησιμοποιήσαμε μεταλλικές επιφάνειες, ζωγραφίσαμε με κρύο σμάλτο, κόψαμε, κολλήσαμε και τα αποτελέσματα θα τα δείτε όταν βρω χρόνο να τα φωτογραφίσω. Σκέφτομαι μάλιστα λίαν συντόμως να χρησιμοποιήσω και τα υλικά που αγόρασα πρόσφατα για να βάλω σε εφαρμογή τις καινούριες γνώσεις μου! Κι αν ποτέ ο δρόμος σας βγάλει προς τους Αμπελόκηπους (Αττικής) ή έχετε δημιουργική διάθεση και κέφι, να περάσετε μια βόλτα από αυτό το τόσο όμορφο κέντρο (παραδίδονται επίσης μαθήματα φωτογραφίας, κόμικ κ.α.). Δεν θα χάσετε!

Τέλος, θα σας ενημερώσω για την κυκλοφορία album (τραγουδάκια λαλαλα!) από τον πολυλατρεμενότατο (δεν υπάρχει τέτοια λέξη, το ξέρω, αλλά δεν με απασχολεί! Χα!) Hugh Laurie και ο τίτλος αυτού "Let them talk". Αυτό που θαυμάζω περισσότερο στον άνθρωπο αυτόν είναι το γεγονός ότι είναι πραγματικά καλός με ό,τι κι αν  καταπιάνεται. Θυμάστε που σας έλεγα για το βιβλίο του. Ε κι ο δίσκος του, μια από τα ίδια. Blues νότες, φοβερές ενορχηστρώσεις και πολύ μα πολύ ενθουσιώδες τραγούδι που θες δεν θες, σε παρασέρνει. Ναι είμαι θαυμάστρια, το καταλάβατε. Και πιστεύω σ' αυτόν τον καλλιτέχνη και στο έργο του. Σας αφήνω, λοιπόν, με ένα δείγμα της δουλειάς του και καλή σας ακρόαση!

Να έχετε όλοι σας ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο- σας φιλώ! :)

Hurts- Live in Athens (26.03.2011)

Και επιτέλους ήρθε η στιγμή! Από τον Νοέμβριο μετρούσα μέρες ανάποδα με ανυπομονησία και φόβο ότι πάλι κάτι θα συμβεί (διότι ως γνωστόν, μέσα σε τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, ποιος ζει ποιος πεθαίνει!), αλλά ευτυχώς, παρά τον ανάδρομο Ερμή, την οικονομική κρίση, το σεισμό στην Ιαπωνία και το τσουνάμι, τα πυρηνικά εργοστάσια και την οικολογική καταστροφή, εν τέλει η μεγάλη μέρα έφτασε κι εγώ είχα εισιτήριο για να είμαι εκεί!

Βέβαια το εισιτήριό μου έλεγε λάθος ημερομηνία (25/03), ώρα (01.00) και τόπο (Block 33) και κόντεψα να πάθω μια συγκοπή, διότι δε θα μου ήταν και ό,τι πιο εύκολο να τρέχω στη Θεσσαλονίκη τελευταία στιγμή, αλλά από το Fuzz με ενημέρωσαν πως δε θα υπήρχε πρόβλημα, εγώ τους πίστεψα (έκανα καλού-κακού και τον σταυρό μου) και πήγα. Βέβαια, μας είπαν επίσης πως το group θα έβγαινε στη σκηνή στις 21.30 ενώ οι πόρτες του club θα άνοιγαν στις 21.00, αλλά έπρεπε να έχω πιστέψει τους Άγγλους που στη σελίδα τους στο Facebook  είχαν γράψει ότι το live θα άρχιζε 20.00 ώρα Αγγλίας, δηλαδή 22.00 ώρα Ελλάδας. Μαντάρα τα έκανε και πάλι η διοργάνωση (τι κακό κι αυτό βρε παιδί μου, δεν υπολογίζει κανείς τον πελάτη)... Χαλάλι όμως, χαλάλι!
Γύρω στις 23.00, κι αφού είχε προηγηθεί ένα αρκετά καλό Ελληνικό group που κανείς δεν έκανε τον κόπο να μας πει ποιοι είναι, βγήκαν στη σκηνή τα πολυαναμενόμενα αγόρια. Μίνιμαλ σκηνικό, λίγα παιχνίδια με τα φώτα και μια εμφάνιση που όχι μόνο έφτασε τις προσδοκίες μου, αλλά τις ξεπέρασε κιόλας! Και μπορεί όταν κάτι με εντυπωσιάζει να ενθουσιάζομαι τρελά, αλλά δεν είμαι ούτε ο πιο εύκολος θεατής, πόσο μάλλον ακροατής... Ένας πολύ ουδέτερος και όχι πολύ ενθουσιώδης άνθρωπος γενικά, είπε για το συγκεκριμένο live το εξής: "Σε όχι και ιδιαίτερα καλές συνθήκες, τα παιδιά κατάφεραν να κάνουν μια εμφάνιση πολύ ποιοτική". Εγώ από τη μεριά μου που τους είχα ήδη ψηλά θα πω ότι δεν ήταν απλώς καλοί, αλλά εξαιρετικοί, υπέροχοι, θαυμάσιοι και κάποιες στιγμές ως και συγκινητικοί! Έχετε νιώσει ποτέ σε live πως ο τραγουδιστής τραγουδάει για τα μάτια σας μόνο; Ότι θέλει να πει κάτι παραπάνω από το να ερμηνεύσει καλά απλώς ένα τραγούδι; Ότι εκείνη τη στιγμή, πάνω στη σκηνή ξεγυμνώνει την ψυχή του; Έχετε νιώσει ποτέ ότι υπάρχει ενέργεια στον αέρα; Ότι θέλετε να κρατήσετε την ανάσα σας μην τυχόν και αποσπαστεί διαφορετικά η προσοχή σας; Ε, όλα αυτά μαζί και άλλα τόσα με τύλιξαν, με πλημμύρισαν και κράτησαν ζωντανό μέσα μου ένα εντονότατο συναίσθημα ευφορίας μέχρι και σήμερα και ίσως και μέχρι αύριο, μεθαύριο, αντιμεθαύριο.... Ο δε Theo... Δεν έχω λόγια για την φωνή αυτού του ανθρώπου...

Θα ήθελα να έχω μερικές φωτογραφίες να σας βάλω, θα ήθελα να έχω ένα καλής ποιότητας video και θα τα είχα όλα αυτά πραγματικά, αν το Σάββατο δεν ήταν μια εντελώς καμένη μέρα που με μόνη εξαίρεση το συγκεκριμένο live, θα ήθελα κατά τ'άλλα να διαγραφεί από τη μνήμη μου δια παντός και δια ροπάλου. Εξαιτίας αυτού μάλιστα δεν είχα διάθεση να πάρω μαζί μου μηχανή καθώς δεν είχα καλά-καλά διάθεση ούτε για την ίδια τη συναυλία. Τέτοιες χαζομάρες κάνω και τις πληρώνω. Θα σας δώσω όμως μερικά όμορφα βιντεάκια που βρήκα από εκείνη τη βραδιά, προειδοποιώντας σας βέβαια πως εκ των πραγμάτων δεν θα μπορέσετε να νιώσετε ούτε το 1/5 αυτού που ζήσαμε... Και θα ευχηθώ σε όλους μας και εις άλλες τέτοιες συναυλίες με υγεία! :)


 

 

Η Καμεράτα με όργανα εποχής- Ιφιγένεια εν Αυλίδι

... ή αλλιώς όταν ο Γιώργος Πέτρου (ξανα)συνάντησε τον Πάρι Μέξη...

Όπως ενδεχομένως έχετε ήδη καταλάβει, διανύω μια περίδο που θα μπορούσα να έχω σαν slogan μου το "Άρτος και Θεάματα" κι επειδή προσπαθώ (ματαίως, αλλά με ελπίδα ακόμα) να κόψω τον άρτο, θα σας μεταφέρω μερικές ακόμα εντυπώσεις  μου από πρόσφατο, εξαίσιο θέαμα που παρακολούθησα χθες.

Πάρις Μέξης+Γιώργος Πέτρου

Σάββατο 5 Μαρτίου 2011 και δεύτερη μέρα για την όπερα του Gluck 

"Ιφιγένεια εν Αυλίδι", στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση. Για την εν λόγω όπερα είχα ξανακάνει αναφορά εδώ, όταν σας έλεγα για την έκθεση που διοργανώσαμε στη δουλειά και για τον χαρισματικό κύριο Μέξη. Κράτησα λοιπόν την υπόσχεση που είχα δώσει στον εαυτό μου και κινδυνεύω να ακουστώ άκρως υπερβολική αλλά ήταν η καλύτερη όπερα που έχω δει ως τώρα (!!!) στη σύντομη ζωή μου και τολμώ να πω πως έχω δει αρκετές ώστε να έχω ένα στοιχειώδες μέτρο σύγκρισης.

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πώς να τελειώσω! Θα έλεγα πως έχω πάθει το μπλοκάρισμα αυτό του υπέρμετρου ενθουσιασμού που σε κυριεύει και οι λέξεις κολλάνε στον λαιμό σου τόσο που στην προσπάθειά σου να καταπιείς, τελικά κοιτάζεις τριγύρω με κάτι τεράστια γουρλωμένα μάτια, βγάζοντας απλώς άναρθρα επιφωνήματα χαράς και κουνώντας ασταμάτητα τα χέρια σου στον αέρα! Κι επειδή το σκέφτομαι και το ξανασκέφτομαι και δεν μπορώ να βρω την άκρη της κόκκινης κλωστής για να γυρίσω την ανέμη της αφήγησης, θα τα αραδιάσω όπως στριφογυρίζουν στο μυαλό μου, ανάκατα, άτακτα, πολύχρωμα και ακόμα τόσο ζωντανά!

Johannes Weisser

Η πρώτη εικόνα (αν και είχα κάποια σκονάκια που αφορούσαν τη σκηνογραφία και τα κουστούμια) έφερε ένα χαμόγελο στα χείλη μου με τον ρεαλισμό της. Έχετε βρεθεί σε σταθμό τρένων κάποιας πόλης με στρατόπεδο; Έχετε δει τα φανταράκια ξαπλωμένα όπως-όπως σε καρέκλες, στο δάπεδο, να περιμένουν το τρένο που θα τα γυρίσει σπίτι; Ε μπροστά μου ξεδιπλώθηκε ακριβώς αυτό, με μόνη διαφορά το γεγονός ότι δεν περίμεναν το τρένο αλλά το αεροπλάνο που θα τους οδηγούσε στην Τροία. Η ερμηνεία του Johannes Weisser στον ρόλο του Αγαμέμνονα απλώς ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ! Και δεν αναφέρομαι μόνο στο τραγουδιστικό κομμάτι, αλλά και στο υποκριτικό (κι εδώ θα πω πως αυτό που με εντυπωσίασε απίστευτα στην όπερα αυτή, είναι το γεγονός πως όλοι οι μουσικοί ήταν 100% εκεί, υποστηρίζοντας  υποκριτικά με φοβερή μαεστρία τους ρόλους τους, ξεκολλώντας από τις συνήθως αγκυλωτικές στάσεις που χαρακτηρίζουν τους τραγουδιστές του κλασικού τραγουδιού).

Η χορωδία του Δήμου Αθηναίων που τον περιστοίχιζε κινούταν γύρω του εξίσου φυσικά και ερμηνευτικά θα μπορούσα να πω πως μας εντυπωσίασαν όλους- ήταν ένα σώμα, ζωντανό, με παλμό και ενθουσιασμό (μπράβο παιδιά)! 

Επόμενη έκπληξη ο Zoltan Nagy στον ρόλο του μάντη Κάλχα (και πάλι γουρλωμένα μάτια)! Απόμακρος, τρελούτσικος (σε φάση, μόλις μάσησα ένα φυλλαράκι δάφνη, συμπαθάτε με!) και λαμπερός! Μια κίνηση Jocker εδώ, ένα πονηρό χαμόγελο εκεί και ένας αέρας κύρους, σου προκαλούσε αγωνία και λύπη για τον καημένο Αγαμέμνονα που σε λίγο θα έπρεπε να θυσιάσει το κοριτσάκι του (με τον μουρλό που έμπλεξε)...

Όταν πλέον εμφανίστηκαν στη σκηνή η Κλυταιμνήστρα (Ειρήνη Καράγιαννη) και η Ιφιγένεια (Anna Kasyan) ήθελα να φωνάξω από ευτυχία! Στυλιστικά ήταν πολύ πέραν των προσδοκιών μου. Θα έλεγα πως εδώ ο ενδυματολόγος ζωγράφισε! Ρετρό ρουχαλάκια (τα λατρεύω!) της δεκαετίας του '50 τόσο για τις ίδιες όσο και για την ακολουθία τους, με τη βασίλισσα να φοράει ένα μπορντώ ταγεράκι, βαδίζοντας τόσο αρχοντικά που θα της υποκλινόμουν αποφεύγοντας το βλέμμα της και την Ιφιγένεια (ο φτωχός, αθώος αμνός που οδεύει στη σφαγή εν αγνοία του) ντυμένη στα λευκά, μαρτυρώντας με όλες τις κινήσεις της, την αμηχανία της, την ντροπή (ο λαός της την επευφημούσε!) την αθωότητά και την λαχτάρα της να συναντήσει τον αγαπημένο της Αχχιλέα (Avi Klemberg). Κάπου εκεί έπαιξε το δράμα "Ο Αχιλλέας τα'χει μ'άλλη που μπορεί να είναι κι άλλες, παίζει παιχνιδάκια εδώ κι εκεί και σε έχει κάνει παντελώς ρεζίλι", κόλπο του μπαμπα-Αγαμέμνονα για να την στείλει πίσω στο σπίτι, αλλά ο έρως είναι δυνατός (και ο Αχιλλέας δεν έχει βρει ακόμα τον Πάτροκλο, αυτό είναι σε άλλο παραμύθι που το λένε Ιλιάδα) και η παρεξήγηση λύνεται ταχέως και κλείνει με φιλί! 

Ειρήνη Καράγιαννη

Κάτι που πραγματικά ευχαριστήθηκα ήταν η ξεκάθαρη μεταβολή των συναισθημάτων των ηρώων. Και λάτρεψα κυριολεκτικά την Ειρήνη Καράγιαννη όταν προσπαθούσε με ό,τι μέσο είχε να πείσει τον Αχιλλέα να προστατέψει το κοριτσάκι της από τον άσπλαχνο πατέρα. Δεν ξέφυγε στιγμή από τον ρόλο της βασίλισσας, ούτε καν τη στιγμή που χρησιμοποιούσε τη σαγήνη της ως μέσο πειθούς, στην περίπτωση που δεν έπιανε το δράμα της μάνας...

Ξέχασα όμως να σας μιλήσω για την Καμεράτα και τον μαέστρο! Τι όμορφες μελωδίες, τι υπέροχη ενότητα του συνόλου, πόσο μαγικά ηρέμησαν και γλύκαναν την ψυχή μας..

Και θα κλείσω με την μοναδική σκηνοθεσία! ΜΟΝΑΔΙΚΗ! Δεν σας κρύβω πως ούτε μια, ούτε δυο φορές αντιμετώπισα ευχάριστες εκπλήξεις στο κλασικό αυτό έργο, με μεγαλύτερη έκπληξη απ'όλες την εμφάνιση του από μηχανής θεού, της θεάς Άρτεμις (Λένια Ζαφειροπούλου), που πέταξε τη γαλάζια ρόμπα της καθαρίστριας του αεροδρομίου αποκαλύπτοντας ένα στραφταλιζέ ασημένιο φορεματάκι, άκρως ταιριαστό με το κουστούμι του Κάλχα ο οποίος σε κατάσταση έκστασης ακολουθούσε με ανοιγόκλεισμα των χειλιών του το τραγούδι της θεάς, μεταφέροντας στους στρατιώτες την επιθυμία της για τη σωτηρία της Ιφιγένειας και της πορείας τους προς την Τροία...

Το κοινό μαγεύτηκε! Εγώ ακόμα κρατώ μέσα μου την ομορφιά της προηγούμενης νύχτας. Και θα το ξαναπώ χωρίς να μετανιώνω- η καλύτερη όπερα που είδα ποτέ! Η καλύτερη! :)

Anna Ternheim και βιβλιοταξίδια

Γνωρίζετε την Anna Ternheim; Αν όχι ήρθε η ώρα να το κάνετε. Εγώ την βρήκα την περασμένη Κυριακή στο wall ενός φίλου μου στο Facebook, να παραπονιέται συνοδεία σφυριγμάτων νεαρών μουσικών φίλων της για ένα μαύρο κι άραχνο  Κυριακάτικο απόγευμα. Το τραγουδάκι αν και μανιοκαταθλιπτικό μου άρεσε πολύ (αγνοήστε τα παράπονα για την μανιοκατάθλιψη, αφού κατά βάθος αυτά τα τραγούδια τα λατρεύω και ο φίλος Μάριος καθημερινά μου γκρινιάζει πως δεν τον βοηθάω καθόλου τις δύσκολες μέρες που του στέλνω τέτοιες μελωδίες- αλλά κατά βάθος κι εκείνου αυτά του αρέσουν). Έψαξα λοιπόν την χαριτωμένη αυτή δεσποσύνη στον συσωλήνα (κατά κόσμο youtube) και βρήκα κι άλλα τραγουδάκια της και πολύ με άρεσε! Τόσο, που μέρες τώρα την ακούω σχεδόν αποκλειστικά και μη σας πω πως ήδη σιγοτραγουδάω τους στίχους της (έχει χάρη που είναι στα Αγγλικά, διότι το κορίτσι είναι Σουηδικής καταγωγής και θα ήταν μανίκι η αποστήθιση των στίχων αν ήταν γραμμένοι στην όχι και πολύ εύηχη μητρική της γλώσσα). Για να πάρετε και μια δεύτερη γεύση (πέρα από το Κυριακάτικο μανιοκαταθλιπτικό) ρίξτε μια ματίτσα εδώ και εδώ!

Επιπλέον έχω να σας προτείνω βιβλιαράκια! Ελπίζω να βιαστήκατε να αγοράσετε το  βιβλίο για το οποίο παραληρούσα σε προηγούμενο post, εκείνο του Hugh Laurie, (The Gun Seller ή στα Ελληνικά "Μην πας ποτέ στην Καζαμπλάνκα") γιατί αν δεν το κάνατε ήδη θα ταλαιπωρηθείτε πολύ αναμένοντας, μια που η πρώτη έκδοση εξαϋλώθηκε και δεν είμαι και πολύ βέβαιη τι παίζει με τις παραγγελίες των βιβλιοπωλείων τελευταία-κοινώς, αλλού το βρίσκεις εύκολα, αλλού όχι και βλαστιμάς. 

Το επόμενο που διάβασα και μου έκανε αίσθηση ήταν ένα βιβλίο εντελώς διαφορετικού στυλ, πιο λογοτεχνικό με την κλασσική έννοια, με προσεγμένο λεξιλογικά κείμενο και με φοβερή δουλειά από θέμα έρευνας από πίσω του. Το βιβλίο αυτό είναι το "Νερό για ελέφαντες" (Water for elephants) της κυρίας Sara Gruen. Η βασική ιστορία αφορά την αγάπη δύο ανθρώπων, χωρίς όμως να ασχολείται με σαχλούς μελοδραματισμούς και ανούσια ρομάντζα. Η πλοκή διαδραματίζεται στην Αμερική που προσπαθούσε να ορθοποδήσει μετά το Κραχ του 1929, και μέσα από τα μάτια των ηρώων μαθαίνουμε την ιστορία των τσίρκων καθώς και το αντίκτυπο που είχε η ποτοαπαγόρευση, κυρίως στα κατώτερα στρώματα των κοινωνικών ομάδων... Αξίζει τον κόπο να το αναζητήσετε, ώστε να είστε και έτοιμοι μετά για την ταινία, που καλώς εχόντων των πραγμάτων θα βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες κάπου μέσα στον Απρίλη.

Κι αφού ολοκλήρωσα κι αυτό μου το ανάγνωσμα, έπιασα ένα Σουηδικό αστυνομικό θρίλερ του Henning Mankell (οι Σουηδοί έχουν την τιμητική τους αυτή την περίοδο) με τίτλο "Πριν πέσει η παγωνιά". Για όσους αγαπούν τα αστυνομικά μυθιστορήματα, αυτό είναι από τα καλά. Η ιστορία σε κρατάει με το ενδιαφέρον σου αμείωτο για τη συνέχεια και ομολογώ πως έχω ταλαιπωρήσει πολλά βράδια τον ύπνο μου (με αποτέλεσμα να σέρνομαι τα πρωινά στη δουλεία...). Οι περιγραφές των τοπίων είναι πολύ ρεαλιστικές και κάποια flashbacks προσθέτουν θετικά τόσο στην κεντρική ιστορία όσο και στην κατανόηση της ψυχολογίας των ηρώων και του τρόπου που χειρίζονται τις διάφορες καταστάσεις. Με τα εγκλήματα δε, όχι πως φημίζομαι για την μοναδική μου εξυπνάδα, αλλά ακόμα δεν έχω καταφέρει να βγάλω άκρη, όχι τόσο για το ποιος τα έκανε όσο το γιατί!

Τέλος για να κλείσω, θα μοιραστώ μαζί σας ένα ωραιότατο link με μερικές έξυπνες φωτογραφικές λήψεις, που ο φίλος Μάριος (να'τος πάλι στο προσκήνιο) μου έστειλε πριν λίγο και μου έφτιαξε το κέφι! Enjoy....
....και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους! :)

Άτιτλο 1 (ή αλλιώς συνομιλία με τον εαυτό μου και το άγνωστο περί ανέμων και υδάτων με απουσία τίτλου γιατί απλά δεν μου'ρχεται!)

Θα μπορούσα να το ονομάσω και ημερολόγιο καταστρώματος αν υπήρχε πλοίο και κατάστρωμα, αλλά δεν υπάρχει ούτε το ένα ούτε το άλλο, οπότε θα βολευτώ κι εγώ κι εσείς με το παρόν και θα συνεχίσω την αερολογία μου με πάθος, διότι είναι ανεξέλεγκτη σήμερα.

Είμαι χαρούμενη. Έχω 1002 συσσωρευμένους λόγους τους οποίους θα τους παραθέσω τη σήμερον διότι έχω καιρό να τα πω και πνίγομαι! Το μόνο μου πρόβλημα είναι πως δεν ξέρω πούθε ν'αρχίσω, αλλά μάλλον πρέπει απλώς να τα πάρω με τη σειρά. Χρονολογικά λοιπόν...

Κάποιοι ήδη ξέρουν πως πριν λίγο καιρό με είχε πιάσει μια κατασκευαστική μανία, τόσο μεγάλη που ξόδεψα μια περιουσία για την αγορά υλικών πριν καν σκεφτώ τι ακριβώς ήθελα να κατασκευάσω! Αυτό βέβαια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί καταναλωτική μανία σκέτη, αλλά το προσπερνώ διότι ο απώτερος σκοπός ήτο αγνός. Υπερενθουσιώδης και μουρλή, να μην τα ξαναλέμε. Κι αφού πέρασε σχεδόν ένας ολόκληρος μήνας (κατασκευαστικής) περισυλλογής (που εν τέλει μετά από τόση σκέψη θα μπορούσα να κατασκευάσω ολόκληρη πολυκατοικία και με όλες τις οικολογικές προδιαγραφές της πράσινης ανάπτυξης, μην το χαρακτηρίσω...) τελικά κατασκεύασα μια φάλαινα! Μην πάει ο νους σας σε όρκες και τέτοια- το δικό μου φαλαινάκι φτιαγμένο από τσόχα, μικρό, λευκό και τρισχαριτωμένο, να πετά νεράκι απ'το κεφαλάκι του, στρογγυλοκάθισε πάνω σε μια μικροσκοπική καρφιτσούλα και χαρίστηκε σε μια γλυκύτατη φίλη που υπεραγαπώ! Τι χαρά πήρα όταν την είδα να την φοράει, πόσο μεγάλη τιμή ήταν για'μένα, ας μην το αναλύσω... Δεν συγκλονιστήκατε κιόλας, αλλά έχω και συνέχεια!

Το μαθητούδι μου, για το οποίο σας έχω ξαναμιλήσει στο παρελθόν,  το θυμάστε, αυτό που του πάω τα τραγούδια και μου ζητάει τεστ; Ε αυτό το μαθητούδι πήρε το Delf A1 κάνοντας υπερήφανη την κυρα-δασκάλα του, πρωτίστως για τις προφορικές του επιδόσεις (24,5/25 πήρε το σκασμένο, κι εγώ ζητιανεύω για μια κουβέντα του στα Γαλλικά!). Και ψήλωσα μερικούς πόντους ακόμα κι έφτασα τα 2 μέτρα! Για το επόμενο δίπλωμα δε, θα καθιερώσω τις ταινίες άνευ υποτίτλων και πάω στοίχημα πως και πάλι θα μου ζητάει τεστ κι εγώ θα θέλω υπογλώσσια...
Και θα κλείσω με την χθεσινή μέρα στη δουλειά... που ήταν μια από τις ομορφότερες μέρες που θα έχω να θυμάμαι στον εργασιακό μου χώρο! Αν και αρχικά σκεφτόμουν να αφιερώσω ένα ολόκληρο κείμενο σε αυτή τη μέρα, παρ'όλα αυτά δεν θα κάνω υπερβολές. Εν τάχει να σας πω πως είχα προτείνει στον διευθυντή μου να διοργανώσουμε μια έκθεση Τέχνης στον χώρο της εταιρίας, με συμμετέχοντες τους ίδιους τους συναδέλφους. Κι έτσι κι έγινε- δούλεψα πάρα πολύ γι'αυτό, ξεκλέβοντας χρόνο ανάμεσα σε τιμολόγια και καθημερινές υποχρεώσεις, κουράστηκα μετακινώντας έπιπλα, καθαρίζοντας, κόβοντας, ράβοντας και στήνοντας μα προπάντων μετρώντας αποστάσεις στους τοίχους, σε χαρτόνια, σε πίνακες, σε φωτογραφίες, ώρες ολόκληρες παλεύοντας με τις γραμμές και τις ευθείες που δεν θέλουν ποτέ μα ποτέ να βγούνε ίσιες... Ωστόσο η μεταμόρφωση πραγματοποιήθηκε. Μια σωστή Έκθεση Τέχνης! Όχι μόνο χάρη στη δουλειά μου, αλλά κυρίως χάρη σε αυτά που οι συνάδελφοί μου δέχτηκαν να προβάλουν. Και επιπλέον, χάρη σε έναν μοναδικό ομιλητή που μας έκανε να δούμε με άλλο μάτι την Τέχνη, μας βοήθησε να ανοίξουμε όχι μόνο τα μάτια μας αλλά  και το μυαλό μας, την καρδιά μας. Εκείνος ανήσυχος μη μας κουράσει κι εμείς αχόρταγοι για την κάθε λέξη. Και δεν μιλώ μόνο για το υπερενθουσιώδες εγώ μου, αλλά τολμώ να πω πως την "λαιμαργία" αυτή την είδα στα πρόσωπα όλων! Μετά πώς να τον αφήσεις να φύγει; Αλλά από την άλλη, πώς να μην γίνεις κουραστικός με τις απορίες σου, με τις τόσες ερωτήσεις;
Ο καλλιτέχνης στον οποίο αναφέρομαι είναι ο Πάρις Μέξης γνωστός σκηνογράφος-ενδυματολόγος και σκηνοθέτης. Χαμογελαστός, προσεγγίσιμος, ακομπλεξάριστος, ανθρώπινος και πάνω απ'όλα κατανοητός. Τολμώ να πω πως  πρώτη φορά ένας καλλιτέχνης με έπεισε μιλώντας για την Τέχνη (είναι  αυτό Τέχνη; Δεν είναι; Θέλει να πει κάτι; Δεν έχει να πει τίποτα; Υπάρχουν κανόνες;). Με έπεισε να δώσω ευκαιρίες, να αναζητήσω την ομορφιά, να ψάξω ένα νόημα, να δω με άλλο μάτι το αυτονόητο, με άλλο μάτι αυτό που εκ πρώτης όψεως μπορεί ίσως να με απωθεί και να με απομακρύνει. Και με έβαλε σε σκέψεις, πολλές σκέψεις...
Θα ήθελα να σας προτείνω να τον αναζητήσετε. Να ψάξετε για μια παράστασή του, ή ίσως για κάποιο σεμινάριό του. Κι αν σας επιτρέπεται, να τον πλησιάσετε για να κερδίσετε το κάτι παραπάνω. Αλλά προς Θεού, μην τον κουράσετε, γιατί ξέρετε, δεν πρέπει να σταματήσει να κάνει αυτό ακριβώς που κάνει, να δημιουργεί Τέχνη και στην ανάγκη να εξηγεί ή ακόμα καλύτερα να βοηθάει κι εμάς τους ανίδεους να ερχόμαστε λίιιιιιγο πιο κοντά στη δημιουργία.
Σας έχω πρόταση (εγώ θα είμαι εκεί, το υποσχέθηκα στον εαυτό μου)- "Ιφιγένεια εν Αυλίδι" στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση  (ρίξτε μια ματιά εδώ ).
Εδώ κάπου πρέπει να σταματήσω την πολυλογία και να σας αφήσω με ένα τραγουδάκι και την καληνύχτα μου. Κι είθε τις όμορφες στιγμές να τις ακολουθήσουν κι άλλες ομορφότερες, για όλους μας.
Σας φιλώ...

Parlez-vous français?

Είναι Παρασκευή και έχω μάθημα Γαλλικών.
Ομολογώ ωστόσο πως το μόνο που σκέφτομαι τελικά είναι να μείνω σπίτι μου, να ξαπλώσω στο κρεβατάκι μου και να σηκωθώ κατευθείαν αύριο το πρωί. Αλλά αλίμονο! Τα όνειρα της χήρας!
Σε μιάμιση ώρα πρέπει να πάρω τα πόδια μου και να πάω να δασκαλέψω και η ιδέα με μουρτζουφλιάζει τρελά. Δεν φταίω όμως εγώ! Βλέπετε την Τρίτη που ξαναείχα μάθημα, είπα να κάνω μια ευχάριστη έκπληξη στο γλυκό μου μαθητούδι παρουσιάζοντάς του κάτι διαφορετικό. Ένας Γάλλος καλλιτέχνης
( ο γλυκύτατος αυτός κύριος http://en.wikipedia.org/wiki/Grand_Corps_Malade ) έβγαλε νέο album και η κυρία (εγώ είμαι αυτή) άκουσε ένα τραγούδι που την ενθουσίασε πολύ. Μου φάνηκαν όλα θαυμάσια- η μελωδία, ο στίχος, το στήσιμο του clip, ο χορός των παιδιών που πήραν μέρος... Όλα! Ο τίτλος "Roméo kiffe Juliette" και για όσους δεν γνωρίζουν Γαλλικά για να καταλάβουν τον στίχο, πρόκειται για την ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέττας, σε μια πιο.. σύγχρονη εκδοχή. Θαύμα! Αποφάσισα λοιπόν να δώσω στη μικρή το κείμενο και να το επεξεργαστούμε, να το μεταφράσουμε αντιμετωπίζοντάς το σαν ποίημα. Θεώρησα, βλέπετε, πως σαν κοριτσάκι που είναι, με τα ροζ ρουχαλάκια του, τα ρομαντικά στιχάκια στα βιβλία, τα ασπρόμαυρα posters στους τοίχους, θα ενθουσιαζόταν. Μετά τη μελέτη του κειμένου δε, θα βλέπαμε μαζί και το κλιπάκι και φανταζόμουν η καημένη πως σαν μπαλαρινούλα που είναι θα πέταγε την σκούφια της με τον χορό! Κι άλλα όνειρα της χήρας... Τι μου είπε το σκασμένο όταν της ανακοίνωσα πως το μάθημά μας θα ήταν διαφορετικό και ευχάριστο; Κρατηθείτε... Κατσούφιασε και με ρώτησε: "Δηλαδή, κυρία, σήμερα δεν θα κάνουμε τεστ"; (την ετοιμάζω για Delf κι έχει λυσσάξει να γράφει τεστ κι ας έχω εξαντλήσει ό,τι κυκλοφορεί σχετικό στον πλανήτη!) Της απαντώ λοιπόν:" Όχι, γλυκό μου, σήμερα θα κάνουμε κάτι πάρα πολύ όμορφο και ευχάριστο"! Ε, Μπαινάκης και Βγαινάκης...Ακόμα μεγαλύτερη θλίψη στο πρόσωπο, ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση! Στο μεταξύ, δεν είχα προλάβει καν να της περιγράψω τι ήταν αυτό που θα κάναμε. Πατάω λοιπόν κι εγώ μια φωνή "Να σου πω, χρυσό μου, δεν γίνεται να κόβεις έτσι άπονα τα φτερά της δασκάλας"! (εγώ έιμαι αυτή, για να μην ξεχνιέστε).
Τέλος πάντων, με τα πολλά, έγινε το δικό μου, αν και η χαρά μου είχε ήδη εξανεμιστεί. Κι η πιτσιρίκα το διασκέδασε, κι ας αντιστράφηκαν οι ρόλοι με το ξενέρωμα στη μούρη τη δική μου πλέον...
Σήμερα θα της πάω τεστ για να δει τη γλύκα! Όσο για εσάς.....

Τρα(γικά)λαλαλαααααα!

Σήμερα θα σας τραγουδήσω με την αηδονίσια φωνούλα μου ένα τραγούδι που όλοι σας ξέρετε, μια που παίζει στο ραδιόφωνο πιο συχνά κι από συχνά και είναι μεγάλη επιτυχία χρόοοονια τώρα!

(ρυθμικά παλαμάκια για support)
Αγαπώ τον εαυτό μου, θέλω να μ'αγαπάς/ Όταν είμαι πεσμένη σε θέλω από πάνω μου (γκουχ!)
Ψάχνω τον εαυτό μου, θέλω να με βρεις/ ξεχνώ τον εαυτό μου, θέλω να μου τον θυμίζεις
(refrain) Δεν θέλω κανέναν άλλον/ όταν σε σκέφτομαι αγγίζομαι (ξαναμανά-γκουχ!)
Ωωω, δεν θέλω κανέναν άλλο, Ωωω όχι, ωωω όχι, Ω όχι!

Δεν έχετε καταλάβει ακόμα σε πoιο άσμα αναφέρομαι; Σφάλμα μου που το μετέφρασα, αλλά υπήρχε λόγος. Voilà και το πρωτότυπο:
I love myself, I want you to love me/ When I feel down I want you above me
I search myself I want you to find me/ I forget myself I want you to remind me 
(refrain)  I don't want anybody else/When I think about you I touch myself
Ooh I don't want anybody else Oh no, oh no, oh no 

http://www.youtube.com/watch?v=wv-34w8kGPM

Χα! Τώρα το καταλάβατε ε; Το ρημάδι, είναι άκρως κολλητικό! Δια τούτο και κάθε φορά που το παίζει σε κάποιον ραδιοφωνικό σταθμό, προτιμώ να τον αλλάζω ή να το κλείνω. Γιατί; Mα απλούστατα γιατί δεν το μπορώ καθόλου! Μου φαίνεται κουτό, σαχλό και χάλια! Κι άντε στην Ελλάδα έγινε επιτυχία γιατί όταν ακούς ένα ξενόγλωσσο τραγούδι δεν δίνεις και πολύ σημασία πάντα στον στίχο, αλλά στις αγγλόφωνες χώρες τι στο καλό σκεφτόντουσαν και το ανεβοκατέβαζαν στα charts; Ξεχνώ νομίζετε το άλλο που λέει "Let me be your underwear, so I can touch you there, and there, and there.."; (ντροπή, αίσχος, ουουουου mοuse!!!)
Φυσικά δεν μπορώ να μην γκρινιάξω για το ότι το σεξ και οι προκλητικές εμφανίσεις, ντύσιμο και στάσεις, έχουν κατακλύσει σχεδόν όλα τα είδη της Τέχνης. Όχι δεν είμαι πουριτανή και δεν εναντιώνομαι στο "γυμνό" γενικότερα, αλλά μου τη δίνει η ξετσιπωσιά και η φθήνια που χαρακτηρίζει την τεράστια πλειοψηφία τη σήμερον, γιατί απλώς πουλάνε εύκολα στους απανταχού λιγούρηδες! Πείτε μου, δεν είναι αλήθεια, πως δεν έχεις μέλλον ως τραγουδίστρια αν δεν έχεις τουλάχιστον διαστάσεις 90-60-90; Αν δεν κουνάς τον ποπό σου σαν την βάρκα κι αν δεν πετάς τα μεμέ και τα μπούτια σου φάτσα-φόρα, τι ελπίδες έχεις να κάνεις πλατινένιο;
Θα κλείσω με την ατάκα της θεάς μουσικής παντογνώστριας κυρίας Γκαγκάκη, σε μια κοπελιά που πέρασε από audition για συμμετοχή στο X-Factor: "Λέγοντας, πες κάτι πιο ροκ, λες Αρλέτα και τη Σερενάτα. Εν έτη 2010 δεν είναι ακριβώς το ζητούμενο". Και προσθέτω εγώ.. Πέτα, κορίτσι μου λίγο μπούτι και τραγούδα κατιτίς εμπορικό σεξοπορνοδιαστροφικό και σίγουρα θα πας μπροστά! Διότι αυτό σίγουρα πουλάει το 2010 και θα πουλάει και όλα τα προσεχή έτη πιθανότατα.
Εγώ πάλι από τη μεριά μου προτιμώ να μείνω χωμένη στα βαθιά μου μεσάνυχτα. Και θα κλείσω με το τραγουδάκι "μήλο της Έριδος", όχι αυτό με το οποίο ξεκίνησα, αλλά το άλλο το "μπας-κλας" της λατρεμένης  Αρλέτας, ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!!!
http://www.youtube.com/watch?v=KijflzCqqL4

Hurts- Πονάει αυτή η ακύρωση...

Τους άκουσα πρώτη φορά από έναν φίλο στο Facebook. Με μόλις ένα single στο ιστορικό τους, όταν κυκλοφορούσαν στο youtube τα live βιντεάκια τους, cover ή μη. Κάτι το στυλ (ντύσιμο και στήσιμο) κάτι η ενδιαφέρουσα φωνή του Theo Hutchcraft, το μυστηριώδες βλέμμα και οι ατμοσφαιρικές μελωδίες μου τράβηξαν αμέσως την προσοχή. Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως υπάρχει μια έντονη ομοιότητα με τους  Duran Duran ("Ordinary world", "Come Undone") και γενικότερα με την καλή αγγλική ποπ μιας άλλης εποχής. Η δεύτερη σκέψη ήταν πως αυτά εδώ τα αγόρια είναι από τις πολύ ευχάριστες μουσικές εκπλήξεις, σε μια περίοδο που γενικώς δεν λείπουν οι εκπλήξεις, αλλά δεν είναι σχεδόν ποτέ ευχάριστες!

Για να μην τα πολυλογώ, αποφάσισα να τους παρακολουθήσω και δικαιώθηκα (!) διότι όταν πλέον πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο τους ολοκληρωμένο album με τίτλο "Happiness" τα κομμάτια ήταν το ένα καλύτερο από το άλλο! Κι έρχεται αυτή η σπουδαία μέρα που ανακοινώνεται πως έρχονται στην Ελλάδα για 2 μοναδικές εμφανίσεις, μια στην Αθήνα κι άλλη μια στη Θεσσαλονίκη (12 και 13 Νοεμβρίου) και σκοτώνομαι στην κυριολεξία να εξασφαλίσω κι εγώ ένα εισιτήριο.

Τόσες μέρες δεν ξέρω αν άκουσα κάτι άλλο εκτός από αυτούς, σαν τα 15χρονα κοριτσόπουλα κι εγώ, ευτυχισμένη και κάνοντας επανάληψη, για να είμαι έτοιμη για τη μεγάλη μέρα! Κι ενώ πλέον μετρούσα τις μέρες ανάποδα (4 και σήμερα, 3 και σήμερα...) μας ήρθε ανακοίνωση πως το αγόρι με την κελαριστή φωνή έπαθε ωτίτιδα (!) και θα πρέπει να ακυρωθεί η συναυλία! Νέα ημερομηνία, η 25η Μαρτίου του Σωτήριου Έτους 2011.

Να είναι καλά το παιδί, δεν λέω, αλλά πώς θα αντέξω εγώ μέχρι τότε, αγαπητοί μου;!; Σαν να με στήσανε σε ραντεβού εν μέσω βροχής και ακόμα χειρότερα! Θέλοντας και μη, μάζεψα τα κομμένα φτεράκια μου, σκούπισα με την ανάστροφη του χεριού μου ένα δάκρυ (ουου, πολύ ποιητικό!), έβαλα υπενθύμιση στο κινητό μου για την Εθνική μας εορτή και αποφασισμένη να περιοριστώ μόνο στα τυπικά τηλέφωνα με τους φίλους Βαγγέλιδες και Βαγγελίτσες εκείνη τη μέρα, ξαναρχίζω την επανάληψη τραγουδώντας έξω φωνή "Don't let go, never give up it's such a Wonderful Life"!
http://www.youtube.com/watch?v=1TB1x67Do5U

(Photos from: http://www.informationhurts.com/gb/home/ )