Η χορογραφία της Eμπιστοσύνης και της Κατανόησης

The dance (by Klairy)

Συναντιέστε για πρώτη φορά. Άγνωστοι μεταξύ σας. Αμηχανία και οι πρώτες ντροπαλές συστάσεις. Φοράτε και οι δυο το καλό σας χαμόγελο. Περιμένετε τις οδηγίες πάνω στις οποίες θα χτίσετε τις βάσεις σας για να μπορέσετε να προχωρήσετε με μια κάποια σιγουριά και ασφάλεια, μαζί. Ακουμπάει το ένα του χέρι στην πλάτη σου και με το ελεύθερό του χέρι πιάνει το δικό σου. Έρχεστε κοντά. Τα πρώτα σας βήματα. Μαγκωμένα, άτσαλα, αλλά δεν πειράζει, δεν έχει μεγάλη σημασία. Έχεις την υποστήριξή του και έχει τη δική σου. Πόσο χάλια μπορεί να πάνε τα πράγματα;
Rock-step, triple step, step-step, triple step, συγχρονισμένα και με υπομονή. Του λένε πως πρέπει να σε κατευθύνει, να ωθήσει το σώμα σου σε μια στροφή και εν συνεχεία να σε τραβήξει και πάλι κοντά του. Προσπαθεί πολύ να το κάνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και δεν μπορεί να κρύψει το άγχος του κι εσύ τον καταλαβαίνεις απόλυτα, γιατί είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να θυμάται... Η σκέψη του πρέπει να είναι συνέχεια ένα βήμα μπροστά, οι κινήσεις του απόλυτα μελετημένες και σίγουρες...

Κι εσύ; Εσύ δεν ξέρεις τι πρέπει να νιώσεις και πώς ακριβώς να αντιδράσεις. Γνωρίζεις ποια είναι τα βήματα, αλλά σε κάθε περίπτωση πρέπει να νιώθεις τα ερεθίσματα που εκείνος σου δίνει, να αισθάνεσαι και να ανταποκρίνεσαι ανάλογα σε αυτά. Εκείνος ξαφνικά δείχνει ανασφαλής. Σε κοιτάζει και πρέπει κάπως να σώσεις την κατάσταση. Παίρνεις πρωτοβουλία και γυρίζεις μόνη σου και για μερικά δευτερόλεπτα σε ακολουθεί εκείνος. Και μετά πρέπει και πάλι να αποκατασταθεί η προηγούμενη ισορροπία.

Πολλές επαναλήψεις, περισσότερα βήματα εκ των οποίων κάποια έχουν ήδη γίνει κτήμα σου και κάπου εκεί αρχίζουν τα προβλήματα... Εκείνος κάνει λάθη. Κι εσύ επίσης. Τα λάθη είναι τόσα που η επαφή μοιάζει παράξενη και ενοχλητική. Κάποιες πρωτοβουλίες από τη μεριά σου που προκαλούν την αντίδρασή του κι έρχεται η ένταση. Μια άγαρμπη κίνηση, στη συνέχεια η δική σου άρνηση να συνεχίσεις... "ΔΕΝ ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ"! "Μα δεν ακολουθείς τις κινήσεις μου, πηγαίνεις μόνη σου"! "Όχι, εσύ δεν ήσουν σαφής! Και επιπλέον, βαρέθηκα ξέρεις, να είμαστε στατικοί, στο ίδιο σημείο κάνοντας ξανά και ξανά τα ίδια και τα ίδια". Έχεις ξεχάσει αίφνης πόσο δύσκολο είναι για εκείνον όλο αυτό, πόσο συγκεντρωμένος πρέπει να είναι, κι εκείνος από τη μεριά του προσπαθεί να σε βάλει στη θέση σου, τραβολογώντας σε δεξιά κι αριστερά με κίνδυνο να σου ξεβιδώσει το χέρι!

Και ξαφνικά όλο αυτό που δυο άνθρωποι είχαν ξεκινήσει με μια φαινομενική υπομονή και καλή διάθεση, μοιάζει με μάχη! Απουσία συνεργασίας, κατανόησης και εμπιστοσύνης. Κι αν δεν αποκατασταθούν κάπως όλα αυτά, εκείνο που αρχικά έμοιαζε με χορό θα καταλήξει σε αγώνα Ζίου-ζίτσου!

Διότι ο χορός όπως διαπίστωσα, δεν διαφέρει σε τίποτα από μια ερωτική σχέση (και προφανώς και οι ερωτικές σχέσεις δεν διαφέρουν και πολύ απ' τον χορό!). Και δεν μπορείς να προχωρήσεις αν δεν δείξεις εμπιστοσύνη και δεν σ'εμπιστευθούν επίσης, βήμα το βήμα, στροφή τη στροφή, άγγιγμα το άγγιγμα... Αν δεν αισθανθείς τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου σχεδόν με τα μάτια κλειστά κι αν εκείνος απ'τη μεριά του δεν σεβαστεί την ύπαρξή σου και δεν προσπαθήσει να συνεργαστεί μαζί σου για ένα όμορφο αποτέλεσμα. Αν δεν μάθει ο ένας απ'τον άλλον... Από την άλλη, όταν όλα αυτά συνυπάρχουν, πόσο μαγική μπορεί να είναι η κατάληξη της όλης διαδικασίας και πόσο μοναδικά τα συναισθήματα που βγαίνουν στην επιφάνεια...
Και κάπου εκεί έρχεται για'μένα το ανησυχητικό ερώτημα... Αν δεν μπορέσεις ν'αφεθείς σ'έναν απλό χορό, αλλά αντ'αυτού μπλέκεσαι συνέχεια σε μάχες διεκδίκησης και σε "κατηγορώ", τότε αλήθεια, πώς θα μπορέσεις να  αφεθείς στην ίδια τη ζωή;

Athens Lindy Hop love!

Καινούρια μεγάλη αγάπη! Έρωτας κεραυνοβόλος- με την πρώτη ματιά (ή καλύτερα, με την πρώτη στροφή)!

Όλα ξεκίνησαν πριν λίγο καιρό, όταν ένα Σάββατο μεσημέρι, στην περιοχή των Αμπελόκηπων η σχολή χορού Athens Lindy Hop άνοιξε τις πόρτες της για ένα δωρεάν δοκιμαστικό μάθημα Swing για αρχάριους και αποφάσισα να τολμήσω να δοκιμάσω κι εγώ την τύχη μου. Μια και δυο λοιπόν ξεκίνησα κουνιστή-λυγιστή, κανόνισα και με δυο φίλους και γνωστούς και πήγα. Γινόταν ένας ψιλοχαμός και ήμουν σίγουρη πως δεν θα καταφέρναμε σε καμία περίπτωση να χορέψουμε, αλλά με ξεγέλασαν! Διότι εμφανίστηκαν οι δασκάλες (οι υπέροχες Μαρία-Νεφέλη και Μαριάντζελα), πιαστήκαμε σε ζευγάρια και μόλις η μουσική άρχισε και φυσικά κατόπιν υποδείξεων, αρχίσαμε σιγά-σιγά να λικνιζόμαστε (ή για να είμαι πιο σαφής... να κουνιόμαστε σαν ζαλισμένα ρομποτάκια), να σπρωχνόμαστε, να πατάμε ο ένας τον άλλον κι ενίοτε να δίνουμε κατά λάθος μπατσάκια ταυτόχρονα με δειλά συγγνώμη-δεν-το-ήθελααααα και τελικά (ω του θαύματος!) χορέψαμε! Ένα ολόκληρο τραγούδι! Συνειδητοποίησα μάλιστα πως μετά από πολύ πολύ καιρό ήμουν τόσο μα τόσο ευτυχισμένη και απλώς δεν ήθελα όλο αυτό να τελειώσει ΠΟΤΕ! Ακόμα κι όταν πλέον με δυσκολία αποχωρίστηκα αυτόν τον τόσο φωτεινό και πολύχρωμο χώρο, το χαμόγελο της Colgate είχε βεντουζάρει στην φάτσα μου και κάθισε εκεί για όλη τη μέρα, τόσο που σχεδόν ανησύχησε ο περίγυρος πως πλέον τα έχασα για τα καλά!

Φυσικά γράφτηκα στο τμήμα των αρχάριων και σας ενημερώνω λοιπόν πως πλέον είμαι κι εγώ μια αρχάρια Lindy Hop dancer και το περηφανεύομαι κιόλας! Μάλιστα η ξεδιάντροπη είχα το θράσος να πάω να χορέψω και στον δρόμο σε ένα mini happening που έγινε το περασμένο Σάββατο στη Γλυφάδα, έχοντας μόνο τις λιγοστές γνώσεις που αποκόμισα από 1 1/2 μάθημα! Εντάξει, αρχικά είχαμε πιάσει μια γωνίτσα τα αρχάρια για να μην ενοχλούμε τους παλιούς και έμπειρους με τις άτσαλες κινήσεις μας και τα στραβοπατήματά μας, αλλά δεν άργησε να έρθει η στιγμή που μας τράβηξαν κι εμάς κοντά τους, στροβιλίζοντάς μας με επιδεξιότητα... Μαγικό!
Είδατε λοιπόν, δεν φταίω εγώ για όλο αυτόν τον ενθουσιασμό: όταν μπαίνεις σε έναν κύκλο που σε δέχονται με ζεστασιά και τρυφερότητα, όταν όλοι γύρω σου χαμογελούν και απολαμβάνουν την κάθε στιγμή, όταν η μουσική είναι τόσο όμορφη και σε γλιστρά μαζί της σε μαγικά μονοπάτια, πώς να μην μαγευτείς κι εσύ; Παρατηρήσατε πως χρησιμοποίησα παράγωγα της λέξης "μαγεία" πάνω από μια φορά; :)
Δεν θα σας μιλήσω λοιπόν άλλο, ούτε για το είδος του χορού (θα σας αφήσω να διαβάσετε με την ησυχία σας εδώ και εδώ αν και φαντάζομαι πως οι περισσότεροι γνωρίζετε αρκετά καλά σε τι αναφέρομαι), ούτε για τη σχολή (μπορείτε να βρείτε όλες τις σχετικές πληροφορίες εδώ τόσο για τα μαθήματα, όσο και για τους δασκάλους, τα τμήματα κλπ κλπ)- θα σας προτείνω μονάχα να το δοκιμάσετε κι εσείς, όσο ακόμα είναι νωρίς και τα βήματα που μαθαίνουμε δεν είναι τρελά δύσκολα και μπερδεψούρικα.
Και είμαι σίγουρη πως δεν θα το μετανιώσετε!
Κλείνω λοιπόν με ένα τραγουδάκι σχετικό :)

Υγ. (πολύ σημαντικό και ντροπή μου που δεν τον ανέφερα νωρίτερα!): Ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλουμε επίσης όλοι μας στον Άλεξ, του οποίου η παρουσία είναι εξαιρετικής σημασίας, τόσο στα μαθήματα όσο και στα πάρτυ, ιδίως για τα κορίτσια της υπόθεσης, γιατί πραγματικά στα χέρια του καταλαβαίνουμε τι σημαίνει να είναι κανείς καλός, πραγματικά καλός (!) παρτενέρ. 

Ακολουθεί επίσης βίντεο με τους τρεις υπέροχους δασκάλους μας, από εμφάνισή τους σε εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου.

Maurice Béjart- Ballet for Life

Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2011, θέατρο Badminton και ήμουν κι εγώ εκεί! Το θέατρο ήταν κατάμεστο και νομίζω πως η φράση "δεν έπεφτε κάτω ούτε καρφίτσα" δημιουργήθηκε για κάτι στιγμές σαν και αυτή.

Αυτό που με οδήγησε στην αγορά εισιτηρίου για την παράσταση αυτή δεν ήταν άλλη από τη μουσική των Queen. Μεγάλη θαυμάστρια του Freddie Mercury από τα παιδικά μου χρόνια, έχω υποστεί άπειρες κοροϊδίες από τους συνομήλικους συμμαθητές μου για τις προτιμήσεις, τις εμφανίσεις και την ομοφυλοφιλία του μεγάλου αυτού τραγουδιστή, σαν να είχα σφάλει κάπου η ίδια και έπρεπε μαζί του να το χρεωθώ κι εγώ. Ο πουριτανισμός, η προκατάληψη και η ακύρωση του ταλέντου ενός ανθρώπου μόνο και μόνο εξαιτίας των σεξουαλικών του προτιμήσεων, που εντέλει δεν αφορούν κανέναν μας, μoυ ανέβαζε το αίμα στο κεφάλι! Όπως επίσης με πείραζε εξαιρετικά το γεγονός ότι δεν θα αξιωνόμουν ποτέ να παρακολουθήσω έστω μία συναυλία του, γιατί έφυγε πολύ πριν εγώ υπάρξω ικανή να βρεθώ στον οποιοδήποτε συναυλιακό χώρο...

Όταν έμαθα πως το μπαλέτο αυτό θα βρεθεί στην πόλη, αποφάσισα από την πρώτη στιγμή πως δεν θα το χάσω. Θα ήταν ο δικός μου τρόπος να έρθω λίιιιιγο πιο κοντά στο αστέρι που τόσο θαύμασα και να τον τιμήσω με άλλα λόγια με την παρουσία μου. Και εν τέλει, το όλο έργο ήταν ακριβώς αυτό-
φόρος τιμής στον Mercury και τον Jorge Donn (κάποτε πρώτο χορευτή του Béjart, ο οποίος έφυγε επίσης από AIDS στην ίδια ηλικία με τον Freddie) και παράλληλα ύμνος στη Ζωή, τον Έρωτα, τη Διαφορετικότητα, την Ελπίδα, την Ομορφιά...
H μουσική όπως προανέφερα ήταν κυρίως τραγούδια των Queen, live ή σε στούντιο, ακούστηκαν όμως και κάποια κομμάτια Mozart. Το έργο ξεκίνησε με το "It's a beautiful day" και ολοκληρώθηκε με το "The Show must go on".
Tα κουστούμια ήταν η τελευταία δουλειά του Versace για μπαλέτο και ήταν τόσο εμπνευσμένα από τις εμφανίσεις των Queen που περίμενες από στιγμή σε στιγμή να δεις τον Freddie να τρέχει πάνω στη σκηνή! Εντυπωσιάστηκα δε για άλλη μια φορά με το τι μπορεί να κάνει το ανθρώπινο σώμα, την ελαστικότητα και την μαγεία της κίνησης και αντιμετώπισα διαφορετικά πολλά από τα τραγούδια αυτά που χρόνια άκουγα και τραγουδούσα, απλά και μόνο γιατί η εικόνα που είχα μπροστά στα μάτια μου με παρακινούσε να το κάνω.
Κι επειδή τα λόγια είναι μάλλον περιττά...