Κρυφοκοιτάζοντας το 2012 και μια βόλτα με τον flâneur Γιώργη Χριστοδούλου

Τελευταίες μέρες των εορτών. Φέτος ένιωσα Χριστούγεννα, είδα μαγεία, μικρά ξωτικά, καλικαντζαράκια κι Αγιοβασίληδες πραγματικούς, γέμισα αγάπη, ένιωσα ζεστασιά και στοργή, γέλασα με την καρδιά μου και μοιράστηκα πράγματα, σκέψεις, συναισθήματα, αγκαλιές και χαρά γνήσια! Είναι τόσες οι εικόνες που έχω στο μυαλό μου που γι'ακόμα μια φορά δεν ξέρω τι να πρωτοδιηγηθώ... Τους χορούς στον δρόμο με τα πιο υπέροχα πλάσματα της πόλης; Τις βόλτες με φίλους που ήρθαν για τις γιορτές απ'όλα τα σημεία του πλανήτη; Τα οικογενειακά τραπέζια με ανθρώπους αγαπημένους; Τις καινούριες φιλίες και τον ενθουσιασμό της πρώτης γνωριμίας; Είμαι μαγεμένη- σχεδόν ερωτευμένη ακόμα και με τον αέρα που αναπνέω. Δεν άνοιξα τηλεόραση σκοπίμως, για να μην αμαυρώσει τίποτα όλη αυτή την ομορφιά και αποφάσισα να βλέπω μόνο τη θετική πλευρά όλων όσων χαρακτηρίζουν τις ημέρες μας. Κι αν φέτος ήμουν πιο φτωχή στην τσέπη μου, υπήρξα τόσο μα τόσο πλούσια στην καρδιά μου! Δεν άρχισα τα ναρκωτικά, σας διαβεβαιώ. Τώρα αν κάποιοι με ψεκάζουν είναι εν αγνοία μου!

Για να μοιραστώ και μαζί σας λίγο από... όλα αυτά θα σας πω δυο λόγια μόνο, κλεμμένα από το παραμύθι που είδε και έζησε μόλις προχθες ένα... γατί. Κάνοντας ένα σάλτο από κάποια κεραμίδια, σ'ένα παράθυρο κι από εκεί σ'ένα σκαλοπάτι της Μνησικλέους στην Πλάκα, μπήκε υπερήφανα στο Γιασεμί όπου σύμφωνα με κάποιες φήμες θα τραγουδούσε με τη συντροφιά φίλων ένας... πρίγκιπας! Μάλιστα, πρίγκιπας! Έτσι μιλάει γι'αυτόν μια φίλη που την πήρε από το χέρι και ομόρφυνε με τη μουσική του και την φιλία του τη ζωή της. Το γατί μας λοιπόν, στριμώχτηκε ανάμεσα στα πόδια κάποιων ανθρώπων που έψαχναν να βρούνε τραπεζάκι να καθίσουν (είχε μαζευτεί πολύς, πολύς κόσμος) και κατευθύνθηκε προς το βάθος του μαγαζιού, δίπλα στο τζάκι. Κάποιοι άπλωσαν τα χέρια τους και το χάιδεψαν, κάποιοι άλλοι το πήραν αγκαλιά... Υπήρχε γενικώς μια ζεστασιά. Και τότε άρχισε η μουσική. Ο πρίγκιπας μίλησε για ταξίδια, τόπους μακρινούς, αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, χιλιόμετρα, πόλεις, δρόμους, αγκαλιές και ανάσες και τραγούδησε στα Ελληνικά, τα Γαλλικά και τα Ισπανικά για τον έρωτα και τη μοναξιά και την αγάπη... Ο κόσμος τραγουδούσε, γελούσε, χόρευε ανάμεσα στα τραπεζάκια και τις καρέκλες και το γατί μας με την πρώτη ευκαιρία, τη στιγμή που δεν κοιτούσε κανείς, έκλεψε έναν κεφτέ από ένα κοντινό πιάτο και αναπαύθηκε πάνω στο τζάκι ναρκωμένο σχεδόν από τις μελωδίες...

Δεν χρειάζονται πολλά για να νιώσουμε γεμάτοι κι ευτυχισμένοι. Γι'αυτό κι εγώ δεν θα ευχηθώ πολλά για το 2012, παρά μονάχα υγεία και αγάπη- ανοίξτε την καρδιά σας, ζήστε με πάθος, αγαπήστε με πάθος και όλα τα άλλα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα τα μπορέσουμε.... Καλή Χρονιά!

Υ.γ.: Αν θέλετε να ζήσετε κι εσείς λίγο παραμύθι, επισκεφτείτε κι εσείς το Γιασεμί. Ο “πρίγκιπας” Γιώργης Χριστοδούλου θα είναι εκεί κάθε Πέμπτη, αν δεν κάνω λάθος για όλο τον Ιανουάριο, με διαφορετικό σχήμα κάθε φορά αλλά με όμορφα τραγούδια πάντα... Κι αν θελήσετε να χορέψετε, μην ντραπείτε! Ο χώρος μπορεί να'ναι μικρός, μα όλοι οι καλοί χωράνε!

Hurts- Live in Athens (26.03.2011)

Και επιτέλους ήρθε η στιγμή! Από τον Νοέμβριο μετρούσα μέρες ανάποδα με ανυπομονησία και φόβο ότι πάλι κάτι θα συμβεί (διότι ως γνωστόν, μέσα σε τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, ποιος ζει ποιος πεθαίνει!), αλλά ευτυχώς, παρά τον ανάδρομο Ερμή, την οικονομική κρίση, το σεισμό στην Ιαπωνία και το τσουνάμι, τα πυρηνικά εργοστάσια και την οικολογική καταστροφή, εν τέλει η μεγάλη μέρα έφτασε κι εγώ είχα εισιτήριο για να είμαι εκεί!

Βέβαια το εισιτήριό μου έλεγε λάθος ημερομηνία (25/03), ώρα (01.00) και τόπο (Block 33) και κόντεψα να πάθω μια συγκοπή, διότι δε θα μου ήταν και ό,τι πιο εύκολο να τρέχω στη Θεσσαλονίκη τελευταία στιγμή, αλλά από το Fuzz με ενημέρωσαν πως δε θα υπήρχε πρόβλημα, εγώ τους πίστεψα (έκανα καλού-κακού και τον σταυρό μου) και πήγα. Βέβαια, μας είπαν επίσης πως το group θα έβγαινε στη σκηνή στις 21.30 ενώ οι πόρτες του club θα άνοιγαν στις 21.00, αλλά έπρεπε να έχω πιστέψει τους Άγγλους που στη σελίδα τους στο Facebook  είχαν γράψει ότι το live θα άρχιζε 20.00 ώρα Αγγλίας, δηλαδή 22.00 ώρα Ελλάδας. Μαντάρα τα έκανε και πάλι η διοργάνωση (τι κακό κι αυτό βρε παιδί μου, δεν υπολογίζει κανείς τον πελάτη)... Χαλάλι όμως, χαλάλι!
Γύρω στις 23.00, κι αφού είχε προηγηθεί ένα αρκετά καλό Ελληνικό group που κανείς δεν έκανε τον κόπο να μας πει ποιοι είναι, βγήκαν στη σκηνή τα πολυαναμενόμενα αγόρια. Μίνιμαλ σκηνικό, λίγα παιχνίδια με τα φώτα και μια εμφάνιση που όχι μόνο έφτασε τις προσδοκίες μου, αλλά τις ξεπέρασε κιόλας! Και μπορεί όταν κάτι με εντυπωσιάζει να ενθουσιάζομαι τρελά, αλλά δεν είμαι ούτε ο πιο εύκολος θεατής, πόσο μάλλον ακροατής... Ένας πολύ ουδέτερος και όχι πολύ ενθουσιώδης άνθρωπος γενικά, είπε για το συγκεκριμένο live το εξής: "Σε όχι και ιδιαίτερα καλές συνθήκες, τα παιδιά κατάφεραν να κάνουν μια εμφάνιση πολύ ποιοτική". Εγώ από τη μεριά μου που τους είχα ήδη ψηλά θα πω ότι δεν ήταν απλώς καλοί, αλλά εξαιρετικοί, υπέροχοι, θαυμάσιοι και κάποιες στιγμές ως και συγκινητικοί! Έχετε νιώσει ποτέ σε live πως ο τραγουδιστής τραγουδάει για τα μάτια σας μόνο; Ότι θέλει να πει κάτι παραπάνω από το να ερμηνεύσει καλά απλώς ένα τραγούδι; Ότι εκείνη τη στιγμή, πάνω στη σκηνή ξεγυμνώνει την ψυχή του; Έχετε νιώσει ποτέ ότι υπάρχει ενέργεια στον αέρα; Ότι θέλετε να κρατήσετε την ανάσα σας μην τυχόν και αποσπαστεί διαφορετικά η προσοχή σας; Ε, όλα αυτά μαζί και άλλα τόσα με τύλιξαν, με πλημμύρισαν και κράτησαν ζωντανό μέσα μου ένα εντονότατο συναίσθημα ευφορίας μέχρι και σήμερα και ίσως και μέχρι αύριο, μεθαύριο, αντιμεθαύριο.... Ο δε Theo... Δεν έχω λόγια για την φωνή αυτού του ανθρώπου...

Θα ήθελα να έχω μερικές φωτογραφίες να σας βάλω, θα ήθελα να έχω ένα καλής ποιότητας video και θα τα είχα όλα αυτά πραγματικά, αν το Σάββατο δεν ήταν μια εντελώς καμένη μέρα που με μόνη εξαίρεση το συγκεκριμένο live, θα ήθελα κατά τ'άλλα να διαγραφεί από τη μνήμη μου δια παντός και δια ροπάλου. Εξαιτίας αυτού μάλιστα δεν είχα διάθεση να πάρω μαζί μου μηχανή καθώς δεν είχα καλά-καλά διάθεση ούτε για την ίδια τη συναυλία. Τέτοιες χαζομάρες κάνω και τις πληρώνω. Θα σας δώσω όμως μερικά όμορφα βιντεάκια που βρήκα από εκείνη τη βραδιά, προειδοποιώντας σας βέβαια πως εκ των πραγμάτων δεν θα μπορέσετε να νιώσετε ούτε το 1/5 αυτού που ζήσαμε... Και θα ευχηθώ σε όλους μας και εις άλλες τέτοιες συναυλίες με υγεία! :)


 

 

Hurts- Πονάει αυτή η ακύρωση...

Τους άκουσα πρώτη φορά από έναν φίλο στο Facebook. Με μόλις ένα single στο ιστορικό τους, όταν κυκλοφορούσαν στο youtube τα live βιντεάκια τους, cover ή μη. Κάτι το στυλ (ντύσιμο και στήσιμο) κάτι η ενδιαφέρουσα φωνή του Theo Hutchcraft, το μυστηριώδες βλέμμα και οι ατμοσφαιρικές μελωδίες μου τράβηξαν αμέσως την προσοχή. Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως υπάρχει μια έντονη ομοιότητα με τους  Duran Duran ("Ordinary world", "Come Undone") και γενικότερα με την καλή αγγλική ποπ μιας άλλης εποχής. Η δεύτερη σκέψη ήταν πως αυτά εδώ τα αγόρια είναι από τις πολύ ευχάριστες μουσικές εκπλήξεις, σε μια περίοδο που γενικώς δεν λείπουν οι εκπλήξεις, αλλά δεν είναι σχεδόν ποτέ ευχάριστες!

Για να μην τα πολυλογώ, αποφάσισα να τους παρακολουθήσω και δικαιώθηκα (!) διότι όταν πλέον πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο τους ολοκληρωμένο album με τίτλο "Happiness" τα κομμάτια ήταν το ένα καλύτερο από το άλλο! Κι έρχεται αυτή η σπουδαία μέρα που ανακοινώνεται πως έρχονται στην Ελλάδα για 2 μοναδικές εμφανίσεις, μια στην Αθήνα κι άλλη μια στη Θεσσαλονίκη (12 και 13 Νοεμβρίου) και σκοτώνομαι στην κυριολεξία να εξασφαλίσω κι εγώ ένα εισιτήριο.

Τόσες μέρες δεν ξέρω αν άκουσα κάτι άλλο εκτός από αυτούς, σαν τα 15χρονα κοριτσόπουλα κι εγώ, ευτυχισμένη και κάνοντας επανάληψη, για να είμαι έτοιμη για τη μεγάλη μέρα! Κι ενώ πλέον μετρούσα τις μέρες ανάποδα (4 και σήμερα, 3 και σήμερα...) μας ήρθε ανακοίνωση πως το αγόρι με την κελαριστή φωνή έπαθε ωτίτιδα (!) και θα πρέπει να ακυρωθεί η συναυλία! Νέα ημερομηνία, η 25η Μαρτίου του Σωτήριου Έτους 2011.

Να είναι καλά το παιδί, δεν λέω, αλλά πώς θα αντέξω εγώ μέχρι τότε, αγαπητοί μου;!; Σαν να με στήσανε σε ραντεβού εν μέσω βροχής και ακόμα χειρότερα! Θέλοντας και μη, μάζεψα τα κομμένα φτεράκια μου, σκούπισα με την ανάστροφη του χεριού μου ένα δάκρυ (ουου, πολύ ποιητικό!), έβαλα υπενθύμιση στο κινητό μου για την Εθνική μας εορτή και αποφασισμένη να περιοριστώ μόνο στα τυπικά τηλέφωνα με τους φίλους Βαγγέλιδες και Βαγγελίτσες εκείνη τη μέρα, ξαναρχίζω την επανάληψη τραγουδώντας έξω φωνή "Don't let go, never give up it's such a Wonderful Life"!
http://www.youtube.com/watch?v=1TB1x67Do5U

(Photos from: http://www.informationhurts.com/gb/home/ )