Οι κερασιές θ'ανθίσουν και φέτος...

Δύσκολες μέρες, δύσκολος χειμώνας.. Όλα δείχνουν γκρίζα, μουντά και παγωμένα- μια Χώρα που λύγισε, ένα αβέβαιο πολιτικό σκηνικό με σαθρά θεμέλια, σκοτεινιασμένα πρόσωπα, αγωνία, άγχος, άδεια πορτοφόλια, μηδενικά όνειρα και αβεβαιότητα για το μέλλον...

Δεν θέλω να σχολιάσω τα γεγονότα, δεν έχω άλλωστε και τίποτα ουσιαστικό να πω. Οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου είναι μάλλον συγκεχυμένες, και καθώς δεν είμαι ούτε οικονομολόγος ούτε γνωρίζω την πλήρη αλήθεια πίσω από τις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί, δεν θέλω να γίνω ένας ακόμα που θα λέει τα δικά του... Η αλήθεια είναι πως με έχει κουράσει η γκρίνια. Υποβάλλουμε τον εαυτό μας σε αναγκαστική κατάθλιψη και έντονο στρες για τα οικονομικά πακέτα που θα πάρουμε, για τα δημοψηφίσματα, για την Μέρκελ και τον χαβά της, για την κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, για τα μεταβατικά στάδια και τον νέο πρωθυπουργό, για τις επερχόμενες εκλογές, ενώ ταυτόχρονα τρέχουμε για τον άρτο τον επιούσιο και τα προσωπικά μας θέματα! Ένα μυαλό τόσο δα δεν τα χωράει όλα. Το δικό μου τουλάχιστον αδυνατεί. Δεν είμαι αδιάφορη (κάθε άλλο μάλιστα), απλώς συνειδητοποιώ πού φτάνουν οι δυνάμεις μου και γνωρίζοντας πως κάποια πράγματα δεν περνούν από το χέρι το δικό μου, απλώς αρνούμαι να επιτρέψω στον εαυτό μου να τρελαθεί, ενώ από την άλλη θέλω να τον πείσω  κιόλας πως μπορούμε να τα καταφέρουμε, πως τελικά εμείς οι ίδιοι είμαστε οι κύριοι του εαυτού μας και κρατάμε το μέλλον μας στα χέρια μας!

Όταν πήγαινα λύκειο ο αγαπημένος μου συγγραφέας ήταν ο Μενέλαος Λουντέμης. Σκόπιμη η αναφορά στο όνομά του, ιδίως μια τέτοια εποχή, με όλα αυτά τα προβλήματα και τους καθημερινούς αγώνες. Διαβάζοντας τις ιστορίες του, ήταν σαν να έβλεπα μπροστά μου τη ζωή της οικογένειάς μου, τον πόλεμο και τους αγώνες κατά των Γερμανών, την πείνα, τα μαρτύρια, τη γενναιότητα και την αντοχή τους, την εξορία του παππού μου στην Μακρόνησο και τα βασανιστήρια στα οποία τόσες φορές τον υπέβαλαν, την επιβίωση της οικογένειάς του και τον πόλεμο που τους έκαναν οι γείτονες... Και θαύμαζα πάντοτε το γέλιο τους, την καλή τους την καρδιά και την υπομονή τους... Το ότι δεν κράτησαν ποτέ κακία σε κανέναν και παρά τη φτώχια τους, το σπίτι τους ήταν πάντοτε μια ανοιχτή αγκαλιά.

Έφερα λοιπόν στο μυαλό μου χθες τον Μέλιο, αυτόν τον άνθρωπο που με τόσο πείσμα και τόσα όνειρα μετρούσε τα άστρα και δεν λύγισε ποτέ, δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι, παρά τις αντιξοότητες και την ταλαιπωρία. Και τον συνέκρινα με όλους εμάς και τις κρίσεις πανικού που παθαίνουμε. Θα κλείσω λοιπόν με δυο λόγια γι'αυτόν τον θαυμάσιο Έλληνα... Δεν θα χρησιμοποιήσω όμως τα λόγια τα δικά μου, αλλά όσα έγραψε γι'αυτόν ο Μίκης Θεοδωράκης στον πρόλογο μιας ποιητικής συλλογής του Λουντέμη που κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα:

«Με συγκίνηση χαράζω αυτές τις γραμμές… Μνήμη Μενέλαου Λουντέμη…. Θυμάμαι τότε που τον πρωτοαντίκρισα ζωντανό μπροστά μου. Γιατί σαν συγγραφέα και ποιητή τον είχα ήδη μέσα στην καρδιά μου.
Θα ‘ταν Γενάρης του 1949. Μακρόνησος, Τέταρτο Τάγμα πολιτικών κρατούμενων. Ζούσαμε περιορισμένοι μέσα στους περίφημους κλωβούς Α, Β, Γ, Δ, σε σκηνές εκτεθειμένες στον ανελέητο βοριά και το αλάτι της θάλασσας. Οι πιο πολλοί ήμασταν νέοι –είκοσι και κάτι. Κάποιο απομεσήμερο μπήκε κάποιος στη σκηνή μας.
-Φέρνουν τον Λουντέμη, μας είπε.
-Και που είναι τώρα;
-Στο λιμανάκι του Αη-Γιώργη, σε λίγο ξεκινάνε.
Πώς να βγούμε από το σύρμα; Μόνο όταν υπήρχε αγγαρεία μας επιτρέπανε την έξοδο. Χωρίς να το πολυσκεφτώ, πήγα στην αποθήκη και πήρα δύο άδεια μπιτόνια. Ο φρουρός με ρωτά «Ήρθε φορτίο;» «Ναι», του είπα και προχώρησα. Με άφησε.
Βάδιζα στο στενό μονοπάτι πλάι στη θάλασσα και συλλογιζόμουν τι είναι τούτο που με τραβάει σαν μαγνήτης. Μενέλαος Λουντέμης… Δεν ήταν μόνο ο συγγραφέας. Ήταν πιο πολύ το σύμβολο. .. Τόσοι λιγοστοί εξάλλου οι επώνυμοι στους τόπους της δοκιμασίας… Η καρδιά μου φούσκωνε από συγκίνηση και ευγνωμοσύνη…
Πλησιάζοντας το μικρό όρμο είδα τη μικρή ομάδα με τους κρατούμενους και τη φρουρά να έχει ήδη ξεκινήσει. Στάθηκα πάνω σ΄ ένα βράχο πλάι στο μονοπάτι και περίμενα.
–Ποιος είναι ο Λουντέμης; Ρώτησα τον πρώτο κρατούμενο καθώς περνούσε μπροστά μου. Κι εκείνος, μ΄ ένα κίνημα της κεφαλής μου τον έδειξε. Ένας μικροσκοπικός άνθρωπος προσπαθούσε να σκαρφαλώσει στο απότομο μονοπάτι. Αγκομαχούσε και κούτσαινε και από πίσω τον έσπρωχνε ο χωροφύλακας για να τα καταφέρει.
Τα μάτια μου θάμπωσαν, έτσι που η κίνηση του Λουντέμη διαλύθηκε μέσα στην όρασή μου, αποσπάσθηκε από την ύλη κι έγινε μια μαύρη διάφανη πεταλούδα που σπάραζε καθώς της έμπηγαν την καρφίτσα. Κουνούσε σπαστικά τα φτερά της μετρώντας την αγωνία της.
Δεν είδα τον Λουντέμη να περνά από μπροστά μου, ούτε τον συνάντησα στο στρατόπεδο. Η συνάντηση και η γνωριμία μας έγινε πολύ αργότερα στο Βουκουρέστι, στα χρόνια της Δικτατορίας. Τον έβλεπα ζωντανό, ζωηρό, γελαστό μπροστά μου. Κι όμως τίποτα δεν μπορούσε να σβήσει την πρώτη εικόνα, εκείνη της μαύρης πεταλούδας που αγκομαχούσε και σπάραζε στο ανηφορικό μονοπάτι στη Μακρόνησο.
Και τώρα σκέφτομαι πόσο σωστή ήταν εκείνη η φευγαλέα εικόνα. Μια ευγενική ψυχή που όσο πιο σημαντικά δώρα μας χάριζε, τόσο πιο βαθιά έπεφτε στην παγίδα που ως φαίνεται είναι η μοίρα των προικισμένων, των «διαφορετικών».
Ένας τέτοιος «διαφορετικός» υπήρξε ο Μενέλαος Λουντέμης για μας… Μέσα στις σκηνές της Μακρονήσου, εκεί που σταύρωνανε τα φωτεινά ελληνικά νιάτα, μονάχα ένας ήλιος θα μπορούσε να μας θαμπώσει. Ένας τέτοιος ήλιος ήρθε τότε, μέσα στο συννεφιασμένο Γενάρη του 1949 και καθώς τον αντίκρισα, τα μάτια μου υγρανθήκανε από ευγνωμοσύνη. Για πάντα....
Αθήνα, 29.3.99

Anna Ternheim και βιβλιοταξίδια

Γνωρίζετε την Anna Ternheim; Αν όχι ήρθε η ώρα να το κάνετε. Εγώ την βρήκα την περασμένη Κυριακή στο wall ενός φίλου μου στο Facebook, να παραπονιέται συνοδεία σφυριγμάτων νεαρών μουσικών φίλων της για ένα μαύρο κι άραχνο  Κυριακάτικο απόγευμα. Το τραγουδάκι αν και μανιοκαταθλιπτικό μου άρεσε πολύ (αγνοήστε τα παράπονα για την μανιοκατάθλιψη, αφού κατά βάθος αυτά τα τραγούδια τα λατρεύω και ο φίλος Μάριος καθημερινά μου γκρινιάζει πως δεν τον βοηθάω καθόλου τις δύσκολες μέρες που του στέλνω τέτοιες μελωδίες- αλλά κατά βάθος κι εκείνου αυτά του αρέσουν). Έψαξα λοιπόν την χαριτωμένη αυτή δεσποσύνη στον συσωλήνα (κατά κόσμο youtube) και βρήκα κι άλλα τραγουδάκια της και πολύ με άρεσε! Τόσο, που μέρες τώρα την ακούω σχεδόν αποκλειστικά και μη σας πω πως ήδη σιγοτραγουδάω τους στίχους της (έχει χάρη που είναι στα Αγγλικά, διότι το κορίτσι είναι Σουηδικής καταγωγής και θα ήταν μανίκι η αποστήθιση των στίχων αν ήταν γραμμένοι στην όχι και πολύ εύηχη μητρική της γλώσσα). Για να πάρετε και μια δεύτερη γεύση (πέρα από το Κυριακάτικο μανιοκαταθλιπτικό) ρίξτε μια ματίτσα εδώ και εδώ!

Επιπλέον έχω να σας προτείνω βιβλιαράκια! Ελπίζω να βιαστήκατε να αγοράσετε το  βιβλίο για το οποίο παραληρούσα σε προηγούμενο post, εκείνο του Hugh Laurie, (The Gun Seller ή στα Ελληνικά "Μην πας ποτέ στην Καζαμπλάνκα") γιατί αν δεν το κάνατε ήδη θα ταλαιπωρηθείτε πολύ αναμένοντας, μια που η πρώτη έκδοση εξαϋλώθηκε και δεν είμαι και πολύ βέβαιη τι παίζει με τις παραγγελίες των βιβλιοπωλείων τελευταία-κοινώς, αλλού το βρίσκεις εύκολα, αλλού όχι και βλαστιμάς. 

Το επόμενο που διάβασα και μου έκανε αίσθηση ήταν ένα βιβλίο εντελώς διαφορετικού στυλ, πιο λογοτεχνικό με την κλασσική έννοια, με προσεγμένο λεξιλογικά κείμενο και με φοβερή δουλειά από θέμα έρευνας από πίσω του. Το βιβλίο αυτό είναι το "Νερό για ελέφαντες" (Water for elephants) της κυρίας Sara Gruen. Η βασική ιστορία αφορά την αγάπη δύο ανθρώπων, χωρίς όμως να ασχολείται με σαχλούς μελοδραματισμούς και ανούσια ρομάντζα. Η πλοκή διαδραματίζεται στην Αμερική που προσπαθούσε να ορθοποδήσει μετά το Κραχ του 1929, και μέσα από τα μάτια των ηρώων μαθαίνουμε την ιστορία των τσίρκων καθώς και το αντίκτυπο που είχε η ποτοαπαγόρευση, κυρίως στα κατώτερα στρώματα των κοινωνικών ομάδων... Αξίζει τον κόπο να το αναζητήσετε, ώστε να είστε και έτοιμοι μετά για την ταινία, που καλώς εχόντων των πραγμάτων θα βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες κάπου μέσα στον Απρίλη.

Κι αφού ολοκλήρωσα κι αυτό μου το ανάγνωσμα, έπιασα ένα Σουηδικό αστυνομικό θρίλερ του Henning Mankell (οι Σουηδοί έχουν την τιμητική τους αυτή την περίοδο) με τίτλο "Πριν πέσει η παγωνιά". Για όσους αγαπούν τα αστυνομικά μυθιστορήματα, αυτό είναι από τα καλά. Η ιστορία σε κρατάει με το ενδιαφέρον σου αμείωτο για τη συνέχεια και ομολογώ πως έχω ταλαιπωρήσει πολλά βράδια τον ύπνο μου (με αποτέλεσμα να σέρνομαι τα πρωινά στη δουλεία...). Οι περιγραφές των τοπίων είναι πολύ ρεαλιστικές και κάποια flashbacks προσθέτουν θετικά τόσο στην κεντρική ιστορία όσο και στην κατανόηση της ψυχολογίας των ηρώων και του τρόπου που χειρίζονται τις διάφορες καταστάσεις. Με τα εγκλήματα δε, όχι πως φημίζομαι για την μοναδική μου εξυπνάδα, αλλά ακόμα δεν έχω καταφέρει να βγάλω άκρη, όχι τόσο για το ποιος τα έκανε όσο το γιατί!

Τέλος για να κλείσω, θα μοιραστώ μαζί σας ένα ωραιότατο link με μερικές έξυπνες φωτογραφικές λήψεις, που ο φίλος Μάριος (να'τος πάλι στο προσκήνιο) μου έστειλε πριν λίγο και μου έφτιαξε το κέφι! Enjoy....
....και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους! :)

I feel pretty, oh so pretty!

Καλημέρα!

Ξέρω πως η μέρα δεν ξεκίνησε και πολύ ευχάριστα για αρκετούς εκεί έξω, διότι τα καταραμένα ΜΜΜ που αγωνίζονται, ούτε κι εγώ ξέρω για ποιον λόγο πια, έχουν τσακίσει τα νεύρα όλου του κόσμου πλέον με τις απεργίες τους. Και με το που σηκώνεσαι από το ζεστό σου κρεβατάκι κάθε πρωί έχεις μια διάθεση θα-υποφέρω-και-σήμερα-εξαιτίας-σας-την-κατάρα-μου-να-χετε-που-να-φάτε-τα-μούτρα-σας γνωρίζοντας όλα αυτά που σε περιμένουν έξω στον δρόμο στην αγωνιώδη σου προσπάθεια να φτάσεις (καθυστερημένος βεβαίως) στη δουλειά... Εγώ βέβαια (και θα με μισήσετε γι'αυτό) είμαι από τους τυχερούς που πηγαίνουν με τα πόδια στο γραφείο και ίσως γι'αυτό να βγήκα με τέτοιο τρελό κέφι σήμερα.

Σαφώς όμως δεν είναι αυτός ο μόνος λόγος. Ένας από τους λόγους ευτυχίας των τελευταίων ημερών είναι ότι έγινα θεία! Πρέπει να σας πω πως ο τίτλος αυτός μου κόλλησε αναγκαστικά, διότι η μαμά μου έγινε γιαγιά, συνεπώς αφού τα τέκνα δεν είναι δικά μου καθιστώντας με αυτομάτως μαμά, τότε τι άλλο μπορεί να είμαι εκτός από θεία; Φυσικά ο πατέρας των τέκνων δεν είναι ούτε ο αδερφός μου, επίσης παιδί της μάνας μου, και σταματήστε να ψάχνετε τα θηλαστικά αυτής της οικογένειας για να βρείτε τους γονείς των εγγονιών. Διότι τα τέκνα προέρχονται από πετεινά του ουρανού και πιο συγκεκριμένα του κλουβιού, άκρως εξωτικά και κελαηδίστατα χρώματος κίτρινου! Κι επειδή την φροντίδα τους (τόσο αυτών όσο και των υπολοίπων καναρινιών μας) έχει αναλάβει σχεδόν εξ ολοκλήρου η μανούλα μου, που τα αγαπά ωσάν τα ίδια της τα τέκνα, εξού και ο τίτλος της "γιαγιάς". Το παράδοξο δε σε όλη αυτή την ιστορία είναι πως τα τροπικά μας καναρίνια γεννοβόλησαν μήνα Γενάρη! Απίστευτο; Χειμωνιάτικα μωράκια! Περιττό να σας περιγράψω την ευτυχία όλων μας! Και υπόσχομαι να σας φέρω φωτογραφίες των διάσημων νεογνών, μόλις η μαμά τους αρχίσει να το σκάει λίγο από την φωλιά.

Επιπλέον πρέπει να σας μιλήσω για τον νέο μου έρωτα! (σας ενημερώνω πως γενικώς ερωτεύομαι πολύ συχνά, με ενθουσιασμό πρωτάρας!) Είναι διάσημος αλλοδαπός, ξανθομπούμπουρας και γαλανομάτης- το όνομα δε αυτού Hugh Laurie! Τι πυροδότησε αυτόν τον έρωτα τον μέγα; Όχι ο ρόλος του ως doctor House, μα ένα βιβλίο που έγραψε κάμποσα χρόνια πριν (το 1996 πιο συγκεκριμένα) και ο τίτλος αυτού αγγλιστί "The Gun Seller". Ο Ελληνικός τίτλος είναι λιγάκι... παράδοξος ("Μην πας ποτέ στην Καζαμπλάνκα") και ομολογώ πως δεν έχω φτάσει στο σημείο αυτό της ιστορίας που θα με βοηθήσει να καταλάβω αυτή την περίεργη, ελεύθερη απόδοση... Το βιβλίο βάσει της υπόθεσης, θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω αστυνομικό θρίλερ, όμως είναι τόσο ξεκαρδιστικό (το χιούμορ του Άγγλου ηθοποιού άκρως σαρκαστικό και ευφυές, με ξάφνιασε παραπάνω από ευχάριστα!) που πραγματικά θα το έπαιρνα άνετα από αυτή την κατηγορία, τοποθετώντας το σε κάτι πιο... σατιρικό... αν δεν είχε τόσο θανατικό και πιστολίδι! Θέλω τόσο πολύ να σας μιλήσω γι'αυτό αλλά νομίζω το ιδανικότερο όλων είναι να διαβάσετε την περίληψη εδώ που τα λέει σίγουρα καλύτερα. Μια ανάγνωση δε της πρώτης σελίδας του βιβλίου, σίγουρα θα σας πείσει!

 Καταλαβαίνετε λοιπόν πούθε πηγάζει η χαρά μου. Άντε να περάσει κι αυτή η ώρα, για να είμαι συνεπής στο ραντεβού μου με τον Χιου (τον άνθρωπο με το όνομα φτέρνισμα), και να παλέψω να βγάλω και καμιά φωτογραφία τα απουπούλιαστα (ακόμα) μωρά μας! Τραγούδι σήμερα δεν έχει (χοχο)!

Σας φιλώ,

Χριστινιώ :)

Να σας πω μια ιστορία...

Χθες, είχα επέτειο! Όχι δεν ήταν επέτειος σχέσης, ούτε αρραβωνιάστηκα, ούτε παντρεύτηκα. Θα σας εξηγήσω, θα τα πάρω όλα από την αρχή. Την υπομονή σας :)

Τον Απρίλιο του 2009, ένα απλό τρίπλεξ καρδίας έδειξε πως ένας κατά τ'άλλα υγιέστατος άνθρωπος, κουβαλούσε μέσα στο στέρνο του μια μικρή ωρολογιακή βόμβα. Δεν ήταν μεγαλύτερη από πορτοκάλι, αλλά τυλιγμένη καθώς ήταν με ένα σωρό αγγεία μπορούσε να κάνει θαύματα. Να μην τα πολυλογώ, αυτό το πραγματάκι έπρεπε να αφαιρεθεί με χειρουργική επέμβαση το ταχύτερο δυνατόν. Κι έτσι κι έγινε, τέλος Μαΐου πήρα τα ποδαράκια μου και πήγα, γερή και δυνατή, -χωρίς κανένα σημάδι ότι κάτι μέσα μου δεν πήγαινε καλά- να χειρουργηθώ.  Μπορείτε να φανταστείτε τι σοκ είναι για κάποιον που δεν πονάει πουθενά, που δεν νιώθει άρρωστος και δεν χαλάει τίποτα την ποιότητα της ζωής του, να του επιβάλουν ένα τεράστιο χειρουργείο, διότι διαφορετικά η ζωή του θα απειλούταν καθημερινά και ανά πάσα στιγμή; Τι σοκ είναι να πηγαίνεις στο χειρουργείο "περπατώντας" και μετά από μερικές ώρες μόνο, να ξυπνάς από τον τεχνητό τους ύπνο και να μην είσαι τίποτα περισσότερο από ένα κομμάτι κρέας που πονάει ΠΑΝΤΟΥ; Και ακόμα χειρότερα να σου λένε "Δεν τα καταφέραμε, αλλά ελπίζουμε πως θα κατορθώσουμε ίσως να το αντιμετωπίσουμε συντηρητικά, αν δούμε πως μελλοντικά μας δημιουργούν προβλήματα τα υπολείμματα που έμειναν μέσα σου"; Μπορείτε να φανταστείτε πώς είναι να προσβάλεται, εξαιτίας λανθασμένων χειρισμών, το σώμα σου με ισχυρά μικρόβια που τα φάρμακα δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν, αλλά παρ'όλα αυτά γονατίζουν τον οργανισμό σου άκρως αποτελεσματικά; Να σε υποβάλουν σε παρακεντήσεις, μέσα ή έξω από αξονικό τομογράφο; Και φυσικά πώς είναι να σου λένε ότι τελικά όλα εξελίχθηκαν χειρότερα απ'όσο περιμέναμε και πρέπει πάνω στο εξάμηνο να υποβληθείς σε δεύτερη θωρακοτομή;

Χθες είχα επέτειο. Γιατί σαν χθες ξαναέκανα όλη αυτή τη διαδρομή προς το χειρουργείο, αυτή τη φορά άρρωστη και κουρασμένη και με ένα σωρό σημάδια μέσα κι έξω από το κορμί μου που φώναζαν πως τίποτα δεν ήταν καλά, πως η βομβίτσα μου που τόσο προκλητικά-υβριστικά σχεδόν- είχα προκαλέσει την πρώτη φορά, ήταν ένα βήμα πριν την τελική της νίκη. Μόνο που πλέον εγώ, μετά από όλα αυτά (και άλλα τόσα που δεν περιγράφονται), αδιαφορούσα αν θα κέρδιζα ή αν θα έχανα. Θα σκεφτείτε τότε, γιατί πήγα ξανά στο χειρουργείο. Ίσως να το έκανα από εγωισμό και πείσμα να μην το αφήσω να νικήσει έτσι εύκολα, ίσως από παραίτηση και αδιαφορία, απλά και μόνο για να ικανοποιήσω την επιθυμία των γονιών μου. Δεν ξέρω ακόμα.. Πάντως δεν θυμάμαι να ένιωσα φόβο. Όχι, φόβος δεν ήταν.

Χθες είχα επέτειο. Γιατί σαν χθες, 4 Δεκεμβρίου το 2009, τελικά ο γιατρός μου νίκησε. Και μαζί μ'αυτόν κι εγώ που του επέτρεψα να πολεμήσει δίπλα μου. Με πήρε από το χέρι και με τράβηξε έξω από τον πόλεμο και τις μάχες. Και σε λίγες μέρες θα πάω να τον ξαναδώ με τις τελευταίες μου ακτινογραφίες, για να μου πει πως όλα είναι καλά και πως δεν θέλει να με ξαναδεί και επιτέλους ΤΕΛΟΣ! :)

Κι αφού τα δυσάρεστα τέλειωσαν, θα σας πω μια ακόμα ιστορία, την οποία δανείζομαι από τις ιστορίες του Jorge Bucay που κι εκείνος με τη σειρά του τη δανείστηκε από κάποιον άλλον. Οι ιστορίες είναι για να τις διηγούμαστε και να μαθαίνουμε κι εμείς και άλλοι από αυτές. Με δικά μου λόγια: Ήταν ένας ταξιδευτής και καθώς βάδιζε προς την πόλη που αναζητούσε, τράβηξε την προσοχή του κάτι σαν κήπος σε μια πλαγιά στην άκρη του δρόμου. Κατευθύνθηκε λοιπόν προς τα εκεί και τον μάγεψαν τα δέντρα και τα λουλούδια του παράδοξου αυτού κήπου. Καθώς περπατούσε με την άκρη του ματιού του είδε στο έδαφος μια μαρμάρινη επιγραφή. Έσκυψε να τη διαβάσει και διαπίστωσε πως ήταν μια ταφόπλακα πάνω στην οποία αναγραφόταν το όνομα του νεκρού και τα εξής λόγια: Έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες και κάτι εβδομάδες. Λυπήθηκε πολύ που ένα τόσο μικρό παιδί έφυγε από τη ζωή.. Καθώς όμως γύρισε το κεφάλι του, διαπίστωσε πως η ταφόπλακα αυτή δεν ήταν η μόνη και πως και και όλες οι υπόλοιπες ανήκαν σε νεκρούς που δεν είχαν ξεπεράσει τα 11 χρόνια ζωής! Συγκλονισμένος κάθισε στο έδαφος κι άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Σε λίγο τον πλησίασε ο φύλακας του νεκροταφείου και τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιον συγγενή του. Ο ταξιδευτής μας τον κοίταξε και με φρίκη σχεδόν τον ρώτησε ποια συμφορά είχε χτυπήσει τον τόπο αυτόν, ποια κατάρα που προκάλεσε τον θάνατο τόσων παιδιών! Ο φύλακας του χαμογέλασε και του είπε: "Καμιά συμφορά, καμιά κατάρα. Στον τόπο μας, όταν κάποιος φτάνει τα 15, οι γονείς του, του κάνουν δώρο γενεθλίων ένα τετράδιο το οποίο το κρεμάει στον λαιμό του και καταγράφει στις σελίδες δεξιά τις χαρές που μπόρεσε να απολαύσει και αριστερά τη διάρκειά της απόλαυσης σε λεπτά, μέρες, βδομάδες. Στο τέλος της ζωής του καθένα από εμάς, αυτό που τελικά κάνουμε, είναι να αθροίζουμε τον χρόνο των απολαύσεων κατά τη διάρκεια της ζωής του και αυτό εντέλει καταγράφουμε και στον τάφο του. Γιατί για εμάς αυτός είναι ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος που έχουμε ζήσει".

Εδώ εγώ θα διαφωνήσω και θα προσθέσω πως και οι κακές στιγμές αποτελούν επίσης πραγματικό χρόνο ζωής, ίσως πραγματικότερο από τις όμορφες. Διότι κάτι τέτοιες στιγμές βλέπεις ποιος είναι απλώς γνωστός, ποιος είναι φίλος και ποιος αδερφός σου. Και μπορείς να μάθεις από τον πόνο, από την ταλαιπωρία, από τους άλλους, αλλά κι από τον ίδιο σου τον εαυτό ακόμα. Μπορείς να αξιολογήσεις πράγματα που πιο πριν σου φαινόντουσαν δεδομένα, μπορείς να εκτιμήσεις διαφορετικά τη ζωή σου ολόκληρη! Μπορείς να επιλέξεις να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά για να να σκορπίσεις το βλέμμα σου σε ολόκληρο το δάσος κι όχι μόνο στο τσακισμένο δέντρο που βρίσκεται μπροστά σου κρύβοντάς σου τη θέα. Μπορείς να γίνεις ένας καινούριος άνθρωπος...

Κι εγώ χθες είχα επέτειο και είμαι ευτυχισμένη. Ευτυχισμένη που όλα τελείωσαν καλά, που έχω υπέροχους φίλους και σύντροφο, ευτυχισμένη που έμαθα πολλά, ευτυχισμένη που είμαι ολοκαίνουρια...

Κι επειδή δεν μπορώ να σας αφήσω χωρίς τραγουδάκι...

Υ.Γ. Την ιστορία αυτή του Bucay και πολλές άλλες ακόμα μπορείτε να βρείτε στο βιβλίο "Ιστορίες να σκεφτείς" από τις εκδόσεις "Opera animus".