Όποιος βιάζεται σκοντάφτει κι αγάλι-αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι!

http://eyeramfos.deviantart.com/

Κύριο χαρακτηριστικό της εποχής μας η ταχύτητα- γρήγορα αυτοκίνητα, γρήγορα τρένα (κι αεροπλάνα και πλοία και γενικώς), γρήγορα κυκλοφορούν τα νέα (η Εποχή του διεθνούς και υπερατλαντικού κουτσομπολιού) στην τηλεόραση, στο ίντερνετ, γρήγορη η επικοινωνία (facebook, e-mails, twitter, κινητά τηλέφωνα, δορυφόροι παντού), γρήγορο και το φαγητό (ένα sandwich στο χέρι και δρόμο). Όλα γίνονται τσαφ-μπαμ και πάμε παρακάτω. Χωρίς πολλά-πολλά, χωρίς ιδιαίτερες σκέψεις και προβληματισμούς.

Κινητήρια δύναμη η τεχνολογία. Μας έλυσε τα χέρια. Άνοιξε νέους δρόμους, εξομάλυνε άλλους, άλλαξε τον ορίζοντα, το παρόν και το μέλλον μας. Τώρα πια δεν θέλουμε μια ζωή για να φτάσουμε από την Ελλάδα στην Κίνα και μπορούμε ανά πάσα στιγμή να στείλουμε με ένα e-mail την πρόσκληση γάμου μας στον μπάρμπα στην Αυστραλία, με τη βεβαιότητα ότι θα προλάβει να έρθει αν το θελήσει.

Γοργοί ρυθμοί χάρη στην τεχνολογία και το άγχος. Για να μειώσουμε το άγχος μας, δημιουργήσαμε ένα σωρό μπιχλιμπίδια για να εξασφαλίσουμε αποτελεσματικότητα και ταχύτητα σε κάθετί και καθώς όλα άρχισαν να τρέχουν, δωσ'του κι εμείς τρεχάλα για να τα προλάβουμε και περνούν οι χειμώνες, περνούν τα καλοκαίρια, ούτε πήρα χαμπάρι πως ο περσινός χρόνος είχε φθινόπωρο και άνοιξη και παρακαλώ σταματήστε τον κόσμο να κατέβω (τώρα, ΤΩΡΑ, Τ-Ω-Ρ-Α!!!) γιατί σαν να με έπιασε μια δύσπνοια κι ένα πονάκι στο στέρνο!

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ προσωπικά θέλω λίγο να καθίσω σε μια καρέκλα να ξεκουραστώ. Να πάρω δυο ήρεμες ανάσες. Ξαφνικά συνειδητοποίησα πως δεν απολαμβάνω σχεδόν τίποτα. Αυτό που τα κάνουμε όλα λάχα-λάχα κάπως με έχει εξαντλήσει. Όλα στη ζωή μου πάνε ρολόι, αλλά δεν τα νιώθω, δεν με αγγίζουν, σαν να μην τα αντιλαμβάνομαι ένα πράγμα. Γιατί ως και οι απολαύσεις μας, ως κι αυτές πάνε τρέχοντας! Fast-food (πίτσες, σουβλάκια) στο όρθιο, bars και πάλι στο όρθιο, φλερτ στο όρθιο και τα επακόλουθα αυτού επίσης κάπως έτσι. Γρήγορα. Χωρίς πολλές χρονοτριβές. Για να προλάβουμε, λες και δεν υπάρχει αύριο. Να μαζέψουμε εμπειρίες, να ανοίξουν τα μάτια μας, να μην  παντρευτούμε τον πρώτο τυχόντα (ενώ-τραγική ειρωνεία- άνετα "παίρνουμε" τον πρώτο τυχόντα. Πώς τα λέω έτσι σήμερα η χυδαία...). Δεν αφιερώνουμε χρόνο πλέον στο να γνωρίσουμε τον άλλον, α-ν-α-λ-υ-τ-ι-κ-ά. Μας λύνει όλες τις απορίες το facebook. Εμείς ρωτάμε τα συμπληρωματικά (κοινώς, ό,τι δεν αναφέρεται). Ενίοτε ούτε αυτά. Παίρνουμε τη λίστα, τικάρουμε νοητά τα συν και τα πλην και απορρίπτουμε πριν καν ο άλλος καταλάβει ότι σταθήκαμε μια στιγμή στην εικόνα του.

Σκοτώνουμε τον ρομαντισμό για τη ριμάδα την ταχύτητα. Από φόβο μην σπαταλήσουμε τον πολύτιμο χρόνο μας και γεροντοκοριάσουμε. Μην δεν κάνουμε παιδιά. Παιδιά με προοπτικές και πτυχία πριν καν γεννηθούν, με επίπεδο, με γρήγορο αυτοκίνητο, με ουάου δουλειά και πολύ τρέξιμο και πάλι.
Ζηλεύω κάτι εποχές σε ένα σχεδόν μακρινό παρελθόν, που σε ερωτεύονταν και ξημεροβραδιάζονταν κάτω από το παραθύρι σου, τρώγοντας πασατέμπο δήθεν τάχα αδιάφορα, περιμένοντάς σε να βγεις να τινάξεις τις βελέντζες. Και έγραφαν γράμματα, ερωτικές επιστολές αντάξιες των λογοτεχνικών θαυμάτων όλων των εποχών, αφιερώνοντας χρόνο και πάθος και έρωτα. Και ένα απλό άγγιγμα είχε άλλο νόημα, υπήρχε ηλεκτρισμός κι έκανε την καρδιά σου να χτυπά σαν ταμπούρλο. Και τα λόγια ακούγονταν πιο όμορφα, η επαφή ήταν πιο ουσιαστική, έψαχνες να ανακαλύψεις στα μάτια του άλλου το φεγγάρι και τα άστρα και κάθε μέρα μαζί του ήταν αποκάλυψη και σου έπαιρνε σχεδόν μια ζωή για να τον μάθεις και να τον συνηθίσεις.

Ενώ σήμερα ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε. Και όταν κάτι τελειώνει, σχεδόν δεν μας αφήνει αναμνήσεις. Όλες οι μέρες το ίδιο χλιαρό κι αδιάφορο γκρι. Ένα από τα ίδια. Ίσως με λίγο πληγωμένο εγωισμό. Και μια σπατάλησα-τον-χρόνο-μου πικρία. Ειρωνικό. Ποιον χρόνο; Πόσους απέρριψες τον τελευταίο χρόνο; Και από την άλλη, με πόσους πήγες; Πόσους ερωτεύτηκες και πόσοι σε πόνεσαν;

Η ερώτηση της ημέρας... Σκέψου το. Πόσο "γκουρμέ" έρωτα γεύτηκες; Πόσες "γκουρμέ" φιλίες; Πόσο πραγματικά ποιοτικό χρόνο αφιέρωσες και σου αφιέρωσαν; Κι εσύ αλήθεια, πόσα παραπάνω είσαι από μια γρήγορη παραγωγική μηχανή που βγάζει ένα μάτσο χαρτονομίσματα και τα σπαταλάει για να αγοράσει και να ξοδέψει χρόνο;

Οι κερασιές θ'ανθίσουν και φέτος...

Δύσκολες μέρες, δύσκολος χειμώνας.. Όλα δείχνουν γκρίζα, μουντά και παγωμένα- μια Χώρα που λύγισε, ένα αβέβαιο πολιτικό σκηνικό με σαθρά θεμέλια, σκοτεινιασμένα πρόσωπα, αγωνία, άγχος, άδεια πορτοφόλια, μηδενικά όνειρα και αβεβαιότητα για το μέλλον...

Δεν θέλω να σχολιάσω τα γεγονότα, δεν έχω άλλωστε και τίποτα ουσιαστικό να πω. Οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου είναι μάλλον συγκεχυμένες, και καθώς δεν είμαι ούτε οικονομολόγος ούτε γνωρίζω την πλήρη αλήθεια πίσω από τις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί, δεν θέλω να γίνω ένας ακόμα που θα λέει τα δικά του... Η αλήθεια είναι πως με έχει κουράσει η γκρίνια. Υποβάλλουμε τον εαυτό μας σε αναγκαστική κατάθλιψη και έντονο στρες για τα οικονομικά πακέτα που θα πάρουμε, για τα δημοψηφίσματα, για την Μέρκελ και τον χαβά της, για την κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, για τα μεταβατικά στάδια και τον νέο πρωθυπουργό, για τις επερχόμενες εκλογές, ενώ ταυτόχρονα τρέχουμε για τον άρτο τον επιούσιο και τα προσωπικά μας θέματα! Ένα μυαλό τόσο δα δεν τα χωράει όλα. Το δικό μου τουλάχιστον αδυνατεί. Δεν είμαι αδιάφορη (κάθε άλλο μάλιστα), απλώς συνειδητοποιώ πού φτάνουν οι δυνάμεις μου και γνωρίζοντας πως κάποια πράγματα δεν περνούν από το χέρι το δικό μου, απλώς αρνούμαι να επιτρέψω στον εαυτό μου να τρελαθεί, ενώ από την άλλη θέλω να τον πείσω  κιόλας πως μπορούμε να τα καταφέρουμε, πως τελικά εμείς οι ίδιοι είμαστε οι κύριοι του εαυτού μας και κρατάμε το μέλλον μας στα χέρια μας!

Όταν πήγαινα λύκειο ο αγαπημένος μου συγγραφέας ήταν ο Μενέλαος Λουντέμης. Σκόπιμη η αναφορά στο όνομά του, ιδίως μια τέτοια εποχή, με όλα αυτά τα προβλήματα και τους καθημερινούς αγώνες. Διαβάζοντας τις ιστορίες του, ήταν σαν να έβλεπα μπροστά μου τη ζωή της οικογένειάς μου, τον πόλεμο και τους αγώνες κατά των Γερμανών, την πείνα, τα μαρτύρια, τη γενναιότητα και την αντοχή τους, την εξορία του παππού μου στην Μακρόνησο και τα βασανιστήρια στα οποία τόσες φορές τον υπέβαλαν, την επιβίωση της οικογένειάς του και τον πόλεμο που τους έκαναν οι γείτονες... Και θαύμαζα πάντοτε το γέλιο τους, την καλή τους την καρδιά και την υπομονή τους... Το ότι δεν κράτησαν ποτέ κακία σε κανέναν και παρά τη φτώχια τους, το σπίτι τους ήταν πάντοτε μια ανοιχτή αγκαλιά.

Έφερα λοιπόν στο μυαλό μου χθες τον Μέλιο, αυτόν τον άνθρωπο που με τόσο πείσμα και τόσα όνειρα μετρούσε τα άστρα και δεν λύγισε ποτέ, δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι, παρά τις αντιξοότητες και την ταλαιπωρία. Και τον συνέκρινα με όλους εμάς και τις κρίσεις πανικού που παθαίνουμε. Θα κλείσω λοιπόν με δυο λόγια γι'αυτόν τον θαυμάσιο Έλληνα... Δεν θα χρησιμοποιήσω όμως τα λόγια τα δικά μου, αλλά όσα έγραψε γι'αυτόν ο Μίκης Θεοδωράκης στον πρόλογο μιας ποιητικής συλλογής του Λουντέμη που κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα:

«Με συγκίνηση χαράζω αυτές τις γραμμές… Μνήμη Μενέλαου Λουντέμη…. Θυμάμαι τότε που τον πρωτοαντίκρισα ζωντανό μπροστά μου. Γιατί σαν συγγραφέα και ποιητή τον είχα ήδη μέσα στην καρδιά μου.
Θα ‘ταν Γενάρης του 1949. Μακρόνησος, Τέταρτο Τάγμα πολιτικών κρατούμενων. Ζούσαμε περιορισμένοι μέσα στους περίφημους κλωβούς Α, Β, Γ, Δ, σε σκηνές εκτεθειμένες στον ανελέητο βοριά και το αλάτι της θάλασσας. Οι πιο πολλοί ήμασταν νέοι –είκοσι και κάτι. Κάποιο απομεσήμερο μπήκε κάποιος στη σκηνή μας.
-Φέρνουν τον Λουντέμη, μας είπε.
-Και που είναι τώρα;
-Στο λιμανάκι του Αη-Γιώργη, σε λίγο ξεκινάνε.
Πώς να βγούμε από το σύρμα; Μόνο όταν υπήρχε αγγαρεία μας επιτρέπανε την έξοδο. Χωρίς να το πολυσκεφτώ, πήγα στην αποθήκη και πήρα δύο άδεια μπιτόνια. Ο φρουρός με ρωτά «Ήρθε φορτίο;» «Ναι», του είπα και προχώρησα. Με άφησε.
Βάδιζα στο στενό μονοπάτι πλάι στη θάλασσα και συλλογιζόμουν τι είναι τούτο που με τραβάει σαν μαγνήτης. Μενέλαος Λουντέμης… Δεν ήταν μόνο ο συγγραφέας. Ήταν πιο πολύ το σύμβολο. .. Τόσοι λιγοστοί εξάλλου οι επώνυμοι στους τόπους της δοκιμασίας… Η καρδιά μου φούσκωνε από συγκίνηση και ευγνωμοσύνη…
Πλησιάζοντας το μικρό όρμο είδα τη μικρή ομάδα με τους κρατούμενους και τη φρουρά να έχει ήδη ξεκινήσει. Στάθηκα πάνω σ΄ ένα βράχο πλάι στο μονοπάτι και περίμενα.
–Ποιος είναι ο Λουντέμης; Ρώτησα τον πρώτο κρατούμενο καθώς περνούσε μπροστά μου. Κι εκείνος, μ΄ ένα κίνημα της κεφαλής μου τον έδειξε. Ένας μικροσκοπικός άνθρωπος προσπαθούσε να σκαρφαλώσει στο απότομο μονοπάτι. Αγκομαχούσε και κούτσαινε και από πίσω τον έσπρωχνε ο χωροφύλακας για να τα καταφέρει.
Τα μάτια μου θάμπωσαν, έτσι που η κίνηση του Λουντέμη διαλύθηκε μέσα στην όρασή μου, αποσπάσθηκε από την ύλη κι έγινε μια μαύρη διάφανη πεταλούδα που σπάραζε καθώς της έμπηγαν την καρφίτσα. Κουνούσε σπαστικά τα φτερά της μετρώντας την αγωνία της.
Δεν είδα τον Λουντέμη να περνά από μπροστά μου, ούτε τον συνάντησα στο στρατόπεδο. Η συνάντηση και η γνωριμία μας έγινε πολύ αργότερα στο Βουκουρέστι, στα χρόνια της Δικτατορίας. Τον έβλεπα ζωντανό, ζωηρό, γελαστό μπροστά μου. Κι όμως τίποτα δεν μπορούσε να σβήσει την πρώτη εικόνα, εκείνη της μαύρης πεταλούδας που αγκομαχούσε και σπάραζε στο ανηφορικό μονοπάτι στη Μακρόνησο.
Και τώρα σκέφτομαι πόσο σωστή ήταν εκείνη η φευγαλέα εικόνα. Μια ευγενική ψυχή που όσο πιο σημαντικά δώρα μας χάριζε, τόσο πιο βαθιά έπεφτε στην παγίδα που ως φαίνεται είναι η μοίρα των προικισμένων, των «διαφορετικών».
Ένας τέτοιος «διαφορετικός» υπήρξε ο Μενέλαος Λουντέμης για μας… Μέσα στις σκηνές της Μακρονήσου, εκεί που σταύρωνανε τα φωτεινά ελληνικά νιάτα, μονάχα ένας ήλιος θα μπορούσε να μας θαμπώσει. Ένας τέτοιος ήλιος ήρθε τότε, μέσα στο συννεφιασμένο Γενάρη του 1949 και καθώς τον αντίκρισα, τα μάτια μου υγρανθήκανε από ευγνωμοσύνη. Για πάντα....
Αθήνα, 29.3.99

Το καταναλωτικό ον που φέρει το όνομα "Άνθρωπος"...

Ζούμε στην Ελλάδα του 2011 που σημαίνει ότι βιώνουμε στο πετσί μας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αυτό που κάπου 2 χρόνια τώρα "κυκλοφορεί" στον Πλανήτη με τον όρο Οικονομική Κρίση. Έχουμε τρελαθεί στις απεργίες για να χτυπήσουμε την Κυβέρνηση και τα νέα μέτρα που εφαρμόζει κάθε μέρα που περνά, δεν μπορούμε να πάμε στις δουλειές μας (όσοι ακόμα έχουμε δουλειές), πνιγόμαστε κάθε τρεις και λίγο στο σκουπιδαριό, όσοι μάλιστα ζούμε στην Αθήνα έχουμε ξεχάσει και την μυρωδιά του καυσαερίου (μαγικό!) γιατί η σαπιλοψαρόβρωμα υπερισχύει όλων (οι βροχούλες μάλιστα των τελευταίων ημερών έχουν σκορπίσει ένα θεσπέσιο μείγμα λιωμένων, ακαθόριστων πραγμάτων στους δρόμους παντού- σπάνια ομορφιά και κάλλος...), γκρινιάζουμε ακατάπαυστα και αλληλοκοιταζόμαστε στραβά ψάχνοντας εξιλαστήρια θύματα για να χρεώσουμε τη μιζέρια μας και γενικώς αυτό το πράγμα τελειωμό δεν έχει!

 Να σας πω κάτι όμως; Βαρέθηκα! Ναι, βαρέθηκα και με όλο αυτό το αίσχος που επικρατεί και η κρίση που θα πάθω εγώ θα ξεπερνά και την παγκόσμια! Διότι πάνω από 3 φορές μέσα στο 10ήμερο που πέρασε ένιωσα πως είμαστε άξιοι της μοίρας μας και άσπρη μέρα δεν θα δούμε αν δεν αλλάξουμε μυαλά και νοοτροπία!
Το μέγιστο πρόβλημα του μέσου Έλληνα πολίτη, αλλά τελικά όπως αποδεικνύεται και μιας μεγάλης πλειοψηφίας πολιτών στον κόσμο τούτο, δεν είναι ούτε το τι θα φάει, ούτε το τι θα πιει, αλλά το τι θα αρπάξει ο κώλος του και μόνο! Φαινόμενο που χαρακτηρίζει μάλιστα τις ανεπτυγμένες χώρες και ουχί τις υπανάπτυκτες που αντιμετωπίζουν πραγματικά σοβαρά προβλήματα, κυρίως βιοποριστικά.  Να γίνω πιο σαφής για να καταλάβετε...
Είδα χθες ειδήσεις, πράγμα που ομολογώ απέφευγα καιρό τώρα. Και μέσα σε όλα, τι είδαν τα ματάκια μου; Βγαίνει το i-phone 4S! Συγκλονιστήκατε; Όχι; Κακώς! Διότι όπως με έκπληξη διαπίστωσα κάτι παραπάνω από 1 εκατομμύριο άνθρωποι ξενυχτούν, διανυκτερεύουν και εφημερεύουν έξω από τα δεν-ξέρω-πόσα καταστήματα της Apple ανά τον κόσμο για να πιάσουν στα χεράκια τους το καινούριο τηλέφωνο (που να χτυπήσει παράφωνα και να τους γλιστρήσει από τα χέρια την πρώτη εβδομάδα!).
 Θα μου πείτε βέβαια, και τι σε κόφτει εσένα κοπελιά; Με κόφτει και με παρακόφτει και θα σας το αναπτύξω αν μου το επιτρέψετε. Το συγκλονιστικό γεγονός που συνετάραξε την ανθρωπότητα όλη την προηγούμενη εβδομάδα ήταν ο θάνατος του Steve Jobs, το όνομα του οποίου είναι άμεσα συνδεδεμένο και πάλι με την Apple. Κρίμα ο άνθρωπος και Θεός σχωρέσ'τον και όλα αυτά, αλλά φτάνει. Όλα τα sites κοινωνικής δικτύωσης, τα blogs, τα τηλεοπτικά κανάλια και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί δεν είχαν να ασχοληθούν με κάτι άλλο, πλην του συγκεκριμένου θλιβερού γεγονότος, κι ίσως αυτό σε κάποιες περιπτώσεις να είχε ένα κάποιο θετικό αποτέλεσμα, γιατί έκανε κάποιους ανθρώπους να ασχοληθούν και με κάποιου άλλου το πρόβλημα, ξεχνώντας κάπως έτσι λίγο το δικό τους. Θυμάστε τότε, χρόνια πριν που πέθανε η Diana; Έδωσε έμπνευση και στον Jeunet ακόμα και ευτυχώς γι'αυτόν  (και για όλους μας) δημιούργησε την Amélie που ήθελε κι αυτή να αλλάξει τον κόσμο. Ακούγομαι σκληρή, αναίσθητη και πολλά άλλα ίσως, αλλά οι σκέψεις μου δεν αφορούν τους εκλιπόντες και δεν θέλω σε καμιά περίπτωση να προσβάλω τη μνήμη τους (για όσους δεν το έχουν πάρει ήδη χαμπάρι).
Το πρόβλημά μου έχει να κάνει με την θεοποίηση συγκεκριμένων ανθρώπων-συμβόλων και με όλα του τα επακόλουθα. Τι έγινε που μερικές μέρες πριν πέθανε επίσης και ο Dennis Ritchie; Τίποτα δεν έγινε. Πολλοί δεν το πήραν καν χαμπάρι για να μην πω πως ακόμα περισσότεροι δεν τον ξέρουν καν. Και για να το πάω ακόμα πιο μακριά. Πόσα παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα σε όλα τα σημεία του πλανήτη και δεν απασχολούν ΚΑΝΕΝΑΝ; Ενώ ο θάνατος ενός πλούσιου και καλού επιχειρηματία μιας εταιρίας Κολοσσού στην αγορά υπολογιστών και τελευταία και κινητών τηλεφώνων είναι ξαφνικά κοσμοϊστορικό γεγονός και πυροδοτεί μια μορφή πρωτόγνωρης υστερίας που σχετίζεται με ακόμα περισσότερες αγορές και κέρδη;
Επόμενος συλλογισμός. Πόσοι Έλληνες φέτος θα αγοράσουν αυτό το κινητό-κόσμημα; Πολλοί είμαι απόλυτα βέβαιη. Και να είχαν όλοι τα προσόντα να το κάνουν, με γεια τους με χαρά τους! Τα έχουν όμως; Ή μήπως θα τους εμποδίσει η οικονομική κρίση νομίζετε; Όχι, αγαπητοί μου. Γιατί αν ήταν να τους εμποδίσει κάτι, θα ήταν η νοητική τους κρίση, την οποία αν είχαν βέβαια δεν θα φτάναμε εκεί που φτάσαμε σήμερα. Δεν θα έπαιρναν δάνεια, δεν θα φέσωναν πιστωτικές κάρτες, δεν θα χρεώνονταν μέχρι τα μπούνια. Διότι θα είχαν φραγμούς (λέξη άγνωστη για πολλούς εκεί έξω). Μπορεί να μην έχουν δεύτερο παντελόνι να φορέσουν, αλλά είναι πολύ μουράτο να έχουν i-phone.
Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με περισσότερα από αυτά που μπορεί να αντέξει η τσέπη μας, δεν έχουν μάθει να ακούν "όχι", από έναν αρρωστημένο φόβο μας να μη μεγαλώσουμε καταπιεσμένα και στερημένα παιδιά, ενώ στην ουσία μεγαλώνουμε αυτιστικά παιδιά δυστυχισμένα, που δεν ξέρουν τι θα πει παιχνίδι με άλλα παιδιά, στην  παιδική χαρά, στον δρόμο, στη γειτονιά... Αντ'αυτού, κλεισμένα σε δωμάτια-κουτιά με τον εαυτό τους και τα παιχνίδια τους, όταν θα αναγκαστούν να τα στερηθούν επειδή κάποια στιγμή δεν θα μπορούμε να τους τα παρέχουμε, θα τρελαθούν, θα χάσουν τον εαυτό τους και θα βουλιάξουν σε μια κατάθλιψη που με μαθηματική ακρίβεια, τους τη δημιουργήσαμε εμείς οι ίδιοι με τις συνεχόμενες καταφάσεις μας... Αυτό είναι το παρόν μας, αυτό είναι το μέλλον μας και το χτίζουμε εμείς, με τα ίδια μας τα χέρια και το αχόρταγο εγώ μας.
Διότι πλέον σας οντότητες αυτό που μας χαρακτηρίζει είναι οι ανάγκες μας...

Athens Lindy Hop love!

Καινούρια μεγάλη αγάπη! Έρωτας κεραυνοβόλος- με την πρώτη ματιά (ή καλύτερα, με την πρώτη στροφή)!

Όλα ξεκίνησαν πριν λίγο καιρό, όταν ένα Σάββατο μεσημέρι, στην περιοχή των Αμπελόκηπων η σχολή χορού Athens Lindy Hop άνοιξε τις πόρτες της για ένα δωρεάν δοκιμαστικό μάθημα Swing για αρχάριους και αποφάσισα να τολμήσω να δοκιμάσω κι εγώ την τύχη μου. Μια και δυο λοιπόν ξεκίνησα κουνιστή-λυγιστή, κανόνισα και με δυο φίλους και γνωστούς και πήγα. Γινόταν ένας ψιλοχαμός και ήμουν σίγουρη πως δεν θα καταφέρναμε σε καμία περίπτωση να χορέψουμε, αλλά με ξεγέλασαν! Διότι εμφανίστηκαν οι δασκάλες (οι υπέροχες Μαρία-Νεφέλη και Μαριάντζελα), πιαστήκαμε σε ζευγάρια και μόλις η μουσική άρχισε και φυσικά κατόπιν υποδείξεων, αρχίσαμε σιγά-σιγά να λικνιζόμαστε (ή για να είμαι πιο σαφής... να κουνιόμαστε σαν ζαλισμένα ρομποτάκια), να σπρωχνόμαστε, να πατάμε ο ένας τον άλλον κι ενίοτε να δίνουμε κατά λάθος μπατσάκια ταυτόχρονα με δειλά συγγνώμη-δεν-το-ήθελααααα και τελικά (ω του θαύματος!) χορέψαμε! Ένα ολόκληρο τραγούδι! Συνειδητοποίησα μάλιστα πως μετά από πολύ πολύ καιρό ήμουν τόσο μα τόσο ευτυχισμένη και απλώς δεν ήθελα όλο αυτό να τελειώσει ΠΟΤΕ! Ακόμα κι όταν πλέον με δυσκολία αποχωρίστηκα αυτόν τον τόσο φωτεινό και πολύχρωμο χώρο, το χαμόγελο της Colgate είχε βεντουζάρει στην φάτσα μου και κάθισε εκεί για όλη τη μέρα, τόσο που σχεδόν ανησύχησε ο περίγυρος πως πλέον τα έχασα για τα καλά!

Φυσικά γράφτηκα στο τμήμα των αρχάριων και σας ενημερώνω λοιπόν πως πλέον είμαι κι εγώ μια αρχάρια Lindy Hop dancer και το περηφανεύομαι κιόλας! Μάλιστα η ξεδιάντροπη είχα το θράσος να πάω να χορέψω και στον δρόμο σε ένα mini happening που έγινε το περασμένο Σάββατο στη Γλυφάδα, έχοντας μόνο τις λιγοστές γνώσεις που αποκόμισα από 1 1/2 μάθημα! Εντάξει, αρχικά είχαμε πιάσει μια γωνίτσα τα αρχάρια για να μην ενοχλούμε τους παλιούς και έμπειρους με τις άτσαλες κινήσεις μας και τα στραβοπατήματά μας, αλλά δεν άργησε να έρθει η στιγμή που μας τράβηξαν κι εμάς κοντά τους, στροβιλίζοντάς μας με επιδεξιότητα... Μαγικό!
Είδατε λοιπόν, δεν φταίω εγώ για όλο αυτόν τον ενθουσιασμό: όταν μπαίνεις σε έναν κύκλο που σε δέχονται με ζεστασιά και τρυφερότητα, όταν όλοι γύρω σου χαμογελούν και απολαμβάνουν την κάθε στιγμή, όταν η μουσική είναι τόσο όμορφη και σε γλιστρά μαζί της σε μαγικά μονοπάτια, πώς να μην μαγευτείς κι εσύ; Παρατηρήσατε πως χρησιμοποίησα παράγωγα της λέξης "μαγεία" πάνω από μια φορά; :)
Δεν θα σας μιλήσω λοιπόν άλλο, ούτε για το είδος του χορού (θα σας αφήσω να διαβάσετε με την ησυχία σας εδώ και εδώ αν και φαντάζομαι πως οι περισσότεροι γνωρίζετε αρκετά καλά σε τι αναφέρομαι), ούτε για τη σχολή (μπορείτε να βρείτε όλες τις σχετικές πληροφορίες εδώ τόσο για τα μαθήματα, όσο και για τους δασκάλους, τα τμήματα κλπ κλπ)- θα σας προτείνω μονάχα να το δοκιμάσετε κι εσείς, όσο ακόμα είναι νωρίς και τα βήματα που μαθαίνουμε δεν είναι τρελά δύσκολα και μπερδεψούρικα.
Και είμαι σίγουρη πως δεν θα το μετανιώσετε!
Κλείνω λοιπόν με ένα τραγουδάκι σχετικό :)

Υγ. (πολύ σημαντικό και ντροπή μου που δεν τον ανέφερα νωρίτερα!): Ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλουμε επίσης όλοι μας στον Άλεξ, του οποίου η παρουσία είναι εξαιρετικής σημασίας, τόσο στα μαθήματα όσο και στα πάρτυ, ιδίως για τα κορίτσια της υπόθεσης, γιατί πραγματικά στα χέρια του καταλαβαίνουμε τι σημαίνει να είναι κανείς καλός, πραγματικά καλός (!) παρτενέρ. 

Ακολουθεί επίσης βίντεο με τους τρεις υπέροχους δασκάλους μας, από εμφάνισή τους σε εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου.

Αυτοπροσωπογραφία, αυτοέλεγχος, αυτοκριτική

Αφορμή για όλα αυτά το μάθημα Τέχνης και πάλι. Μανίκι η εργασία. Διότι πόσες φορές μπήκαμε στην διαδικασία να σκεφτούμε ποιοι είμαστε και τι ακριβώς κάνουμε; Πούθε τραβάμε και πού βαδίζουμε; Και έχοντας ως κεντρικό θέμα την αφεντομουτσουνάρα μας, να προσπαθήσουμε στη συνέχεια να δημιουργήσουμε κάτι που κάποιος άλλος άνθρωπος θα το βρει ενδιαφέρον να σταθεί έστω και μερικά λεπτά μπροστά του, να το δει και να το επεξεργαστεί;

Στύβω την κεφάλα μου μέρες τώρα- ως και ψυχανάλυση μου έκανα με ενδοσκόπηση κι απ'όλα, αλλά με παιδεύει ακόμα πολύ αυτή η ιστορία. Αποφάσισα λοιπόν να βγάλω σημειωματάριο (κατά τις οδηγίες του δασκάλου) και να γράψω κάτω οτιδήποτε με αφορά, μέχρι την πιο μικρή λεπτομέρεια, ώστε εν συνεχεία να τα επεξεργαστώ όλα και να αποφασίσω τι από αυτά που κατέγραψα θέλω να το χρησιμοποιήσω και τι όχι. 

Τι είμαι λοιπόν; 

Ανήκω στο ανθρώπινο είδος, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό, αλλά μια που ο σκοπός μου δεν είναι να αναλύσω και να επιλύσω τα προβλήματα ολόκληρης της ανθρωπότητας, θα παραμείνω απλώς σε αυτή την απλή και σκέτη διαπίστωση. Εξωτερικά δείχνω κάπως συγκεκριμένα, έχω τα άλφα και τα βήτα χαρακτηριστικά (γυναίκα, ψηλή, καστανή, κλπ. κλπ.) και όλα αυτά τα στοιχεία περικλείουν ένα σύνολο οστών και άλλων ενδιαφερόντων εντοσθίων. Αν χρησιμοποιήσω κάτι, μάλλον θα είναι το περιτύλιγμά μου και όχι ο πλούσιος εντοσθιακός μου κόσμος.

Για να στήσεις όμως αυτή την εξωτερική εικόνα, χρειάζεται και κάτι ακόμα. Ταλέντο (χαχα!). Δεν θα κολλήσω όμως εδώ, γιατί αν το κάνω θα είναι για πάντα και όχι μόνο δεν θα έχω ένα καλό αποτέλεσμα, αλλά ούτε καν (!) ένα κακό αποτέλεσμα-δεν θα έχω καθόλου αποτέλεσμα! Σπρώχνουμε λοιπόν τους κομπλεξισμούς έξω από το τραπέζι. Πάμε πάλι στην ανάλυση... Τι είναι αυτό που χρειάζεται για να κάνει μια αυτοπροσωπογραφία μια πραγματική... αυτοπροσωπογραφία; Μα φυσικά συναίσθημα! Και ιδού το χάος! Ξεκίνησα την καταγραφή των επιθέτων που (νομίζω) με χαρακτηρίζουν: είμαι τέτοια, είμαι αλλιώτικη, αντιδρώ έτσι, συμπεριφέρομαι αλλιώς, κάπου στο ενδιάμεσο έπαθα μια κρίση άγχους, σημείωσα με κόκκινο τι πρέπει να βελτιώσω, με έπιασαν τα γέλια, συνέχισα με τους χαρακτηρισμούς, ξαναέπαθα κρίση άγχους και έβαλα επιτέλους μια τελεία πριν καταλήξω σχιζοφρενής.

Κι έπειτα σκέφτηκα... Δεν είμαι και αυτά που αγαπώ; Δεν είμαι και αυτά που πράττω; Καινούρια λίστα, εμπλουτισμένη με συνήθειες και πράγματα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχουν ριζώσει για τα καλά στη ζωή μου.. Και βγήκα για την αναζήτηση χαρτιού, Α2 ακουαρέλα για να μπορέσει να αντέξει τις κακουχίες και το βάρος όλων αυτών που θα της φορτώσω. Σήμερα το απόγευμα θα κάνω το πρώτο μου σκίτσο, θα συγκεντρώσω μερικά από τα υλικά μου και έχω 3 βδομάδες περίπου μπροστά μου για να δώσω μορφή στην Christinel, βάση αυτών που η ίδια βλέπει στον εαυτό της.

Και με την τύχη που με χαρακτηρίζει (ενίοτε), έπεσε το μάτι μου σήμερα και στο εξής έξυπνο βιντεάκι οδηγιών το οποίο θεώρησα άκρως ενδιαφέρον και σκέφτομαι να ακολουθήσω πιστά! Για αστείρευτη, λοιπόν, έμπνευση και παραγωγικότητα... 29 WAYS TO STAY CREATIVE
Κλείνοντας, πάλι στο ίδιο πνεύμα της Τέχνης, θα ήθελα να σας προτείνω ένα πανέμορφο βιντεάκι που δημιούργησε ένας φίλος (με τον φίλο του) και μας παρουσιάζει μια πόλη πιο... μαγική, ντυμένη με βραδυνή, επίσημη ενδυμασία... Εnjoy the City lights μέσα από τη ματιά των Raindog και Yiokoukoutso.
Καλό σας απόγευμα! :)

Επιστροφή (της άσωτης) και καλλιτεχνικές ανησυχίες-ανακαλύψεις!

Έχω να γράψω τόοοοσο πολύ καιρό που σχεδόν έχω ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που έγραψα. Η πίεση με τη δουλειά και διάφορα προβλήματα από αυτά που περνάμε οι περισσότεροι κάτι μέρες σαν κι αυτές με άγχος και ένταση με κράτησαν μακριά (όχι χωρίς κάποιες τύψεις), και ακόμα κι όταν υπήρχαν δυο λεπτά χαλάρωσης, δεν είχα και τόση διάθεση να ανοίξω και πάλι τον υπολογιστή και να κολλήσω τη μούρη μου σε μια οθόνη. Αντ' αυτού έκανα πολλά άλλα πράγματα: διάβασα βιβλία, είδα ολόκληρες σαιζόν House Md, ασχολήθηκα με διάφορα καλλιτεχνικά από ζωγραφιές μέχρι κοσμήματα, είδα φίλους, άκουσα μουσική, τραγούδησα μέσα κι έξω από το μπάνιο μου με φωνή στεντόρεια και προσπάθησα με ό,τι τρόπο είχα να αποφορτίζομαι από κάθε τι μαύρο ή γκρίζο με κατέτρεχε. Ας μοιραστώ λοιπόν μαζί σας λίγα από τα... πολλά αυτών των ημερών.

Άρχισα να παρακολουθώ μαθήματα Τέχνης! Είναι ίσως το πιο εντυπωσιακό που μου συνέβη αυτό το διάστημα. Μαζευτήκαμε ένα τσούρμο συνάδελφοι, πείσαμε και τον φανταστικό μας δάσκαλο, ανοίξαμε τα αυτιά μας και τα μάτια μας και κάναμε μια βουτιά στον τεράστιο κόσμο της Τέχνης (με την ευρύτερη έννοια του όρου), πήραμε και μολύβια και μπλοκ και μουτζουρώσαμε κι έπεται συνέχεια. Έπαθα και μια μίνι κρισούλα του στυλ "πού πάω, πού τραβώ, τι είμαι και πώς φαίνομαι" (όχι δεν είμαι παντελώς τρελή, αλλά έχουμε εργασία μέχρι το τέλος των μαθημάτων που αφορά τη δημιουργία ενός έργου που θα αποτυπώνει και θα αντικατοπτρίζει αυτό που είμαστε, και μια σύντομη ενδοσκόπηση που έκανα με πελάγωσε!), αλλά παρ' όλα αυτά ανυπομονώ για το επόμενο μάθημα την άλλη Τρίτη.

Το άλλο συγκλονιστικό που συνέβη είναι ότι παρακολούθησα ένα σεμινάριο που είχα κερδίσει κάπου πριν τα Χριστούγεννα, για την κατασκευή κοσμημάτων με υγρό γυαλί. Πήγα λοιπόν ένα Σ/κ στο i-design studio και η αγαπημένη  Πέπη Δημοπούλου μας έμαθε τόοοοσα πολλά πράγματα! Λίγο ο χώρος, λίγο η δασκάλα, λίγο το γενικότερο κλίμα, ίσως και ο συνδυασμός όλων αυτών, μου έφτιαξαν τόσο πολύ τη διάθεση και με έκαναν να νιώσω ξανά παιδί- η όλη διαδικασία ήταν τόσο ευχάριστη και δημιουργική και πραγματικά δεν πίστευα ποτέ πως θα μπορούσε ένα κοινό περιοδικό μόδας να μου τραβήξει την προσοχή και να μου δώσει έμπνευση από το πουθενά, για την κατασκευή "χειροτεχνημάτων" πολύχρωμων και όμορφων. Χρησιμοποιήσαμε μεταλλικές επιφάνειες, ζωγραφίσαμε με κρύο σμάλτο, κόψαμε, κολλήσαμε και τα αποτελέσματα θα τα δείτε όταν βρω χρόνο να τα φωτογραφίσω. Σκέφτομαι μάλιστα λίαν συντόμως να χρησιμοποιήσω και τα υλικά που αγόρασα πρόσφατα για να βάλω σε εφαρμογή τις καινούριες γνώσεις μου! Κι αν ποτέ ο δρόμος σας βγάλει προς τους Αμπελόκηπους (Αττικής) ή έχετε δημιουργική διάθεση και κέφι, να περάσετε μια βόλτα από αυτό το τόσο όμορφο κέντρο (παραδίδονται επίσης μαθήματα φωτογραφίας, κόμικ κ.α.). Δεν θα χάσετε!

Τέλος, θα σας ενημερώσω για την κυκλοφορία album (τραγουδάκια λαλαλα!) από τον πολυλατρεμενότατο (δεν υπάρχει τέτοια λέξη, το ξέρω, αλλά δεν με απασχολεί! Χα!) Hugh Laurie και ο τίτλος αυτού "Let them talk". Αυτό που θαυμάζω περισσότερο στον άνθρωπο αυτόν είναι το γεγονός ότι είναι πραγματικά καλός με ό,τι κι αν  καταπιάνεται. Θυμάστε που σας έλεγα για το βιβλίο του. Ε κι ο δίσκος του, μια από τα ίδια. Blues νότες, φοβερές ενορχηστρώσεις και πολύ μα πολύ ενθουσιώδες τραγούδι που θες δεν θες, σε παρασέρνει. Ναι είμαι θαυμάστρια, το καταλάβατε. Και πιστεύω σ' αυτόν τον καλλιτέχνη και στο έργο του. Σας αφήνω, λοιπόν, με ένα δείγμα της δουλειάς του και καλή σας ακρόαση!

Να έχετε όλοι σας ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο- σας φιλώ! :)

Πουλιά της δυστυχίας, πουλιά της εξορίας...

Θέλω να κλείσω τα μάτια μου, να κλείσω τα αυτιά μου. Καμιά επαφή με τον κόσμο. Χωρίς αγάπη, χωρίς τρυφερότητα. Απουσία συναισθημάτων. Χωρίς ανάγκη επιλογών. Τίποτα. Τ-Ι-Π-Ο-Τ-Α!

Με πονάει η σκέψη της επόμενης ημέρας, τα δυστυχισμένα πρόσωπα, η απόγνωση. Με πονάει η απουσία του φίλου που αγάπησα και τον παίρνουν από δίπλα μου σχεδόν βίαια και δεν μπορώ ούτε να κλάψω για να μην καταλάβει πως πονάω. Με πονάει που δέθηκα πάλι και κυρίως με πονάει το ότι πρέπει να απαγκιστρωθώ ξανά, τραβώντας κομματάκια της ψυχής μου. Με πονάνε οι καθημερινές μάχες, ατελείωτες και κυρίως ανούσιες. Με πονάνε οι συνεχείς σκέψεις, όλοι μαζί και όλοι μόνοι, σε νοητικούς λαβύρινθους με τον προσωπικό μας Μινώταυρο και δίχως μίτους, δίχως πραγματική διέξοδο. Με πονάει η κοροϊδία, η ανευθυνότητα, η κουτοπονηριά και ο εγωκεντρισμός. Με πονάει που δεν μπορώ να γίνω κι εγώ έτσι. Με πονάει το δέντρο που έγινε στάχτη πέρυσι το καλοκαίρι και που η σκέψη του και μόνο μου κλέβει την χαρά του καλοκαιριού, γιατί γνωρίζω πως θα ξαναδώ και φέτος την ίδια ιστορία. Με πονάει η δολοφονία της παιδικότητας, η δολοφονία του μέλλοντος. Το παιδί της διπλανής πόρτας αντί να μιλά για παιχνίδια και όνειρα, μετρά τα λιγοστά χαμόγελα της μαμάς που έμεινε άνεργη και τις εκρήξεις οργής του μπαμπά που του μείωσαν το ωράριο και τον μισθό. Και γνωρίζει μαθηματικά και οικονομικούς όρους που εγώ στην ηλικία του αγνοούσα απλώς την ύπαρξή τους. Με πονάει κάποιες στιγμές ακόμα κι η χαρά μου, έναντι σε όλη αυτή την σχεδόν συλλογική, καταραμένη αγωνία και θλίψη. Με πονάει που είμαι ευκολόπιστη και συχνά αισιόδοξη και όταν όλα γκρεμίζονται, με πονάει αυτός ο κόμπος στον λαιμό που με σπρώχνει να ορθώσω το κεφάλι μου ψάχνοντας τον ήλιο. Από την άλλη με πονάει που πρέπει να γίνω δύσπιστη και στυγνή ρεαλίστρια, προσπαθώντας να κάνω ένα-ένα βήμα, πατώντας στην γη, σε έδαφος στέρεο, από την αρχή, τοίχο-τοίχο όπως τα μωρά στο μεταβατικό στάδιο από το μπουσούλημα στο περπάτημα, τη στιγμή μάλιστα που ο άνθρωπος που με μεγάλωσε με τόση, απέραντη, αμείωτη αγάπη με είχε πείσει πως είμαι γεννημένη για να πετάω. Επειδή εγώ μπορώ να φτιάξω το μέλλον μου. Επειδή είμαι δυνατή. Επειδή η ύπαρξή μου από μόνη της είναι ένα θαύμα. Επειδή ανήκω στο υπέροχο αυτό είδος που λέγεται "Άνθρωπος". Με πονάει η αποκάλυψη ότι αυτό το είδος είναι το πιο σιχαμένο πάνω στον πλανήτη κι ακόμα περισσότερο με πονάει το γεγονός ότι ανήκω κι εγώ σ' αυτό το είδος. Το μόνο είδος ανάμεσα στα κτήνη που αναζητά καθημερινά τρόπους να εξολοθρεύσει τους ομοίους του, που ζει από αυτό, βγάζει λεφτά από αυτό, έχει σχεδόν αφιερώσει την ύπαρξή του σε αυτό. Και με πονάει που η μάνα μου δεν έχει καμιά παρηγορητική λέξη να μου πει, αλλά πιστεύει ακόμα σε εμένα, όπως και η δική σας μάνα πιστεύει σε εσάς. Ότι μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά. Ότι μπορούμε να αλλάξουμε ριζικά τον κόσμο. Με πονάει που πρέπει να της πω ψέματα, ενώ παράλληλα προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι ίσως και να έχει δίκιο, ίσως και να μπορώ τελικά. Με πονάει που σκορπίζουν το παρελθόν μου, που το ήξερα για ένδοξο, αλλά μέρα με τη μέρα τα Μ.Μ.Ε, οι κυβερνήσεις, οι συγγραφείς το μηδενίζουν. Κι αυτό το ονομάζουν εκμοντερνισμό... Με πονά που προσπαθούν να κλέψουν την ταυτότητά μου. Με πονάει που πολλές φορές τους πιστεύω, ενώ δεν θέλω να το κάνω, απλά και μόνο επειδή αυτοί μπορούν να φωνάζουν πιο δυνατά, να λένε πολλά "μη" και "όχι" και να βάζουν εμπόδια, τοίχους, τοίχους, τοίχους, γύρω μου, μπροστά μου, παντού!

Και περισσότερο απ' όλα με πονάει η γνώση ότι δεν είμαστε παρά μόνο στην αρχή. Και με πονάει που απελπίζομαι...

Υ.Γ.: Συγγνώμη για όλο αυτό... Αλλά σήμερα δεν...

Θα μπορούσα, παρακαλώ, να έχω ένα χέρι (κυριολεκτικα!) βοηθείας;

Σήμερα το θέμα μας έχει να κάνει με τη Δωρεά Οργάνων. Σας έχω πει ποτέ, πόσο πολύ υποστηρίζω αυτού του είδους την "ανακύκλωση"; Η απάντηση είναι πάρα πολύ. Κυριολεκτικά πολύ! Τόσο όσο δεν παίρνει. Έχω σκεφτεί μάλιστα ουκ ολίγες φορές (με τα όσα κατά καιρούς με έχουν βρει) πως αν μια μέρα τα γρανάζια του εγκεφάλου μου σταματήσουν, θα ήθελα (πολύ ρομαντικά σκεπτόμενη) η καρδιά μου να συνεχίσει να χτυπά στο στέρνο ενός ανθρώπου που του δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία για ζωή. Τα άκρα μου να ενσωματωθούν στο σώμα ανθρώπων που τα στερήθηκαν. Μια καλή πράξη μετά θάνατον, μια χρήσιμη και ουσιαστική παραχώρηση, έναντι των άλλων επιλογών (βλ. χώμα, αποτέφρωση κλπ.). Γνωρίζω καλά πως αυτή η κουβέντα είναι λίγο κάπως... "μακάβρια", αλλά είναι από αυτές τις συζητήσεις που θα έπρεπε να γίνονται σε μια χώρα σαν τη δική μας που ο αριθμός των αιμοδοτών είναι τόσο μικρός ώστε να αναγκαζόμαστε να εισάγουμε αίμα από άλλες χώρες, όπως π.χ. την Ελβετία και τα νοσοκομεία να βγαίνουν σχεδόν στην ζητιανιά κάθε καλοκαίρι που είναι και η δυσκολότερη "αιματολογικά" εποχή. Αν όμως, χωρίς φόβο και πάθος, το έβαζε ο καθένας από εμάς στο πρόγραμμά του να δίνει μερικές σταγονίτσες ζωής κάθε 3 ή 4 μήνες τα πράγματα θα ήταν σαφώς καλύτερα όχι μόνο για εμάς μεμονωμένα (καθώς δεν θα είχαμε ανάγκη να αναζητούμε απεγνωσμένα στην περίπτωση που το είχαμε ανάγκη) αλλά και για το ευρύτερο σύνολο.

Και επανέρχομαι στην δωρεά οργάνων. Καταλαβαίνετε πως αν υπάρχει κόλλημα με το θέμα του αίματος, τι γίνεται με το θέμα των οργάνων, τη στιγμή που οι επίσημα δηλωμένοι δωρητές δεν ξεπερνούν το 1% του πληθυσμού! Λες και όταν έρθει εκείνη η ώρα θα το καταλάβουμε και θα μας λείψουν! Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα μπαίνει και ο συναισθηματικός παράγοντας στη μέση από την πλευρά της οικογένειας, εξουδετερώνοντας κάθε ίχνος λογικής... Για να μην παρεξηγηθώ, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω πως δεν το επικρίνω, διότι κατανοώ πως σε κάτι τέτοιες στιγμές ο πόνος τον ανθρώπων που έχουν να παλέψουν με την ιδέα της αποδοχής του θανάτου ενός αγαπημένου ανθρώπου είναι τόσο μεγάλος που ίσως δεν μπορούν να απασχολήσουν το μυαλό τους με παράλληλες σκέψεις.. Αν όμως το σκεφτόμασταν και το αποφασίζαμε από πριν, ίσως να μην ήταν τόσο δύσκολο... Αν γνωρίζαμε πως θα σώζαμε μια άλλη ζωή, που θα μπορούσε ίσως να είναι ανθρώπου δικού μας και αγαπημένου, ίσως να το αποφασίζαμε πολύ πριν βρεθούμε στη θέση να αντιμετωπίσουμε τα γεγονότα. 

Θα μπορούσα πραγματικά να επιχειρηματολογώ με τις ώρες προκειμένου να στηρίξω την άποψη μου αυτή, αλλά κατανοώ και υποστηρίζω επίσης απόλυτα πως το λεπτό αυτό θέμα έχει να κάνει καθαρά με προσωπική επιλογή και απόψεις. Τι γίνεται όμως όταν μια κυβέρνηση παίρνει την απόφαση να περάσει Νομοσχέδιο το οποίο μας καθιστά όλους άνω των 18 ετών, σε εν δυνάμει υποψήφιους δότες; Και μάλιστα αυτόματα, χωρίς τη συγκατάθεση των κοντινών συγγενών και της οικογενείας; Το ακόμα καλύτερο είναι ότι ενώ μέχρι πρότινος η διαδικασία της μεταμόσχευσης γινόταν μόνο από ομάδα μεταμοσχεύσεων δημόσιων νοσοκομείων, στο παιχνίδι πλέον θα μπουν και τα ιδιωτικά. Παραξενεύεστε; Κακώς! Διότι κι αυτό είναι μια από τις φαεινές ιδέες του κόμματος που μας κυβερνά. Ποιος θα γλιτώσει από τον τεμαχισμό; Αυτός που θα πάει να το δηλώσει εγγράφως στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, περνώντας και μια βόλτα από το αστυνομικό τμήμα της περιοχής για το γνήσιο της υπογραφής. 

Διαβάσατε παραπάνω τα επιχειρήματά μου υπέρ της δωρεάς... Ε, τώρα θα διαβάσετε και τα αντίστοιχα επιχειρήματα κατά της, δεδομένων των συνθηκών. Πώς απαιτεί από εμένα το Κράτος με τη σάπια δομή και την αισχρή του διακυβέρνηση, που έχει τρύπες παντού και έχει φτάσει στην απίστευτη αυτή κατάντια του παρόντος, να του εμπιστευτώ το σώμα μου και των αγαπημένων μου; Και πού ξέρω εγώ ότι δεν θα μπω στο νοσοκομείο για ωτίτιδα και δεν θα με φάνε λάχανο για να πουλήσουν το συκώτι μου, είτε για να σώσουν τον γιο του πλούσιου φίλου τους, είτε για να ξοφλήσουν το εθνικό χρέος; Προηγουμένως έγραψα πως ευχαρίστως να με τεμάχιζαν ολόκληρη για το όφελος άλλων που έχουν ελπίδα να σωθούν και να ζήσουν με αξιοπρέπεια και δεν το παίρνω πίσω, αλλά θα ήθελα και θα το εκτιμούσα αν η παραχώρηση μου προς ανακύκλωση γινόταν τη σωστή στιγμή και αφού πριν ο γιατρός μου έχει κάνει τα πάντα για να σώσει πρώτα εμένα. Διότι κάτι μέρες σαν κι αυτές που διανύουμε, δεν έχω εμπιστοσύνη ούτε στον εαυτό μου, πόσο μάλλον να είμαι σίγουρη πως ο εκάστοτε γιατρός δεν θα πατήσει τον όρκο του για λίγο παραπάνω παραδάκι . 

Θέλεις φίλε μου, να με πείσεις να σου δώσω την καρδιά μου; Ξεκίνα μια καμπάνια, κάνε μια σχολική ενημέρωση, βάλ'το με κάποιον τρόπο στο μυαλό μας και πείσε μας! Μη με αναγκάζεις όμως να το κάνω με το ζόρι, γιατί στριμμένο άντερο καθώς είμαι, πολύ απλά ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ! Κι όχι μόνο δεν θα το κάνω εγώ, αλλά δεν θα το επιτρέψω και σε κανέναν από τους ανθρώπους μου! Διότι μας τα πήραν που μας τα πήραν όλα, όχι και να αρπάξουν βίαια και τα όργανα μας ξεπουλώντας μας πλέον κυριολεκτικά!

Έχετε λοιπόν τον νου σας και προσέχετε, διότι είμαι σίγουρη πως το Νομοσχέδιο θα περάσει αθόρυβα και θα το καταλάβουμε μόνο, όταν πλέον θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε στην πράξη. Και τότε αλίμονο και περαστικά μας...

Hurts- Live in Athens (26.03.2011)

Και επιτέλους ήρθε η στιγμή! Από τον Νοέμβριο μετρούσα μέρες ανάποδα με ανυπομονησία και φόβο ότι πάλι κάτι θα συμβεί (διότι ως γνωστόν, μέσα σε τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, ποιος ζει ποιος πεθαίνει!), αλλά ευτυχώς, παρά τον ανάδρομο Ερμή, την οικονομική κρίση, το σεισμό στην Ιαπωνία και το τσουνάμι, τα πυρηνικά εργοστάσια και την οικολογική καταστροφή, εν τέλει η μεγάλη μέρα έφτασε κι εγώ είχα εισιτήριο για να είμαι εκεί!

Βέβαια το εισιτήριό μου έλεγε λάθος ημερομηνία (25/03), ώρα (01.00) και τόπο (Block 33) και κόντεψα να πάθω μια συγκοπή, διότι δε θα μου ήταν και ό,τι πιο εύκολο να τρέχω στη Θεσσαλονίκη τελευταία στιγμή, αλλά από το Fuzz με ενημέρωσαν πως δε θα υπήρχε πρόβλημα, εγώ τους πίστεψα (έκανα καλού-κακού και τον σταυρό μου) και πήγα. Βέβαια, μας είπαν επίσης πως το group θα έβγαινε στη σκηνή στις 21.30 ενώ οι πόρτες του club θα άνοιγαν στις 21.00, αλλά έπρεπε να έχω πιστέψει τους Άγγλους που στη σελίδα τους στο Facebook  είχαν γράψει ότι το live θα άρχιζε 20.00 ώρα Αγγλίας, δηλαδή 22.00 ώρα Ελλάδας. Μαντάρα τα έκανε και πάλι η διοργάνωση (τι κακό κι αυτό βρε παιδί μου, δεν υπολογίζει κανείς τον πελάτη)... Χαλάλι όμως, χαλάλι!
Γύρω στις 23.00, κι αφού είχε προηγηθεί ένα αρκετά καλό Ελληνικό group που κανείς δεν έκανε τον κόπο να μας πει ποιοι είναι, βγήκαν στη σκηνή τα πολυαναμενόμενα αγόρια. Μίνιμαλ σκηνικό, λίγα παιχνίδια με τα φώτα και μια εμφάνιση που όχι μόνο έφτασε τις προσδοκίες μου, αλλά τις ξεπέρασε κιόλας! Και μπορεί όταν κάτι με εντυπωσιάζει να ενθουσιάζομαι τρελά, αλλά δεν είμαι ούτε ο πιο εύκολος θεατής, πόσο μάλλον ακροατής... Ένας πολύ ουδέτερος και όχι πολύ ενθουσιώδης άνθρωπος γενικά, είπε για το συγκεκριμένο live το εξής: "Σε όχι και ιδιαίτερα καλές συνθήκες, τα παιδιά κατάφεραν να κάνουν μια εμφάνιση πολύ ποιοτική". Εγώ από τη μεριά μου που τους είχα ήδη ψηλά θα πω ότι δεν ήταν απλώς καλοί, αλλά εξαιρετικοί, υπέροχοι, θαυμάσιοι και κάποιες στιγμές ως και συγκινητικοί! Έχετε νιώσει ποτέ σε live πως ο τραγουδιστής τραγουδάει για τα μάτια σας μόνο; Ότι θέλει να πει κάτι παραπάνω από το να ερμηνεύσει καλά απλώς ένα τραγούδι; Ότι εκείνη τη στιγμή, πάνω στη σκηνή ξεγυμνώνει την ψυχή του; Έχετε νιώσει ποτέ ότι υπάρχει ενέργεια στον αέρα; Ότι θέλετε να κρατήσετε την ανάσα σας μην τυχόν και αποσπαστεί διαφορετικά η προσοχή σας; Ε, όλα αυτά μαζί και άλλα τόσα με τύλιξαν, με πλημμύρισαν και κράτησαν ζωντανό μέσα μου ένα εντονότατο συναίσθημα ευφορίας μέχρι και σήμερα και ίσως και μέχρι αύριο, μεθαύριο, αντιμεθαύριο.... Ο δε Theo... Δεν έχω λόγια για την φωνή αυτού του ανθρώπου...

Θα ήθελα να έχω μερικές φωτογραφίες να σας βάλω, θα ήθελα να έχω ένα καλής ποιότητας video και θα τα είχα όλα αυτά πραγματικά, αν το Σάββατο δεν ήταν μια εντελώς καμένη μέρα που με μόνη εξαίρεση το συγκεκριμένο live, θα ήθελα κατά τ'άλλα να διαγραφεί από τη μνήμη μου δια παντός και δια ροπάλου. Εξαιτίας αυτού μάλιστα δεν είχα διάθεση να πάρω μαζί μου μηχανή καθώς δεν είχα καλά-καλά διάθεση ούτε για την ίδια τη συναυλία. Τέτοιες χαζομάρες κάνω και τις πληρώνω. Θα σας δώσω όμως μερικά όμορφα βιντεάκια που βρήκα από εκείνη τη βραδιά, προειδοποιώντας σας βέβαια πως εκ των πραγμάτων δεν θα μπορέσετε να νιώσετε ούτε το 1/5 αυτού που ζήσαμε... Και θα ευχηθώ σε όλους μας και εις άλλες τέτοιες συναυλίες με υγεία! :)


 

 

Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, ο Γκ(ι)ούλιβερ και το Μαύρο Θέατρο της Πράγας

Νομίζω πως δεν έχω απογοητευτεί πιο πολύ στη ζωή μου από παράσταση και πιο συγκεκριμένα δεν έχω απογοητευτεί ποτέ μου τόσο από παράσταση στο Badminton...

Είχαμε βγάλει τα εισιτήριά μας καιρό πριν και μάλιστα ένα από αυτά ήταν και δώρο γενεθλίων ενός αγαπημένου φίλου (ευτυχώς ο άνθρωπος δεν χρειάστηκε να πληρώσει για να το ζήσει όλο αυτό). Η δική μου χαρά και αγωνία για το εν λόγω γεγονός απερίγραπτη, καθώς είχα ακούσει τα καλύτερα των καλυτέρων από φίλους και γνωστούς και μετρούσα μέρες αντίστροφα σαν τους φυλακισμένους γι'αυτή τη μέρα. Φευ, ουαί ΚΑΙ αλίμονο!

Πήγαμε νωρίς-νωρίς Κυριακή απόγευμα (εψές κοινώς) και τελικά ακόμα και αυτό δεν είχε νόημα διότι το στήσιμο που φάγαμε δεν είχε προηγούμενο. Έχετε ακούσει το Ακαδημαϊκό τέταρτο; Έγινε μισάωρο (κοινώς περιμέναμε σαν τους χαζούς για άπειρη ώρα, διότι αφενός οι άλλοι δεν σκέφτονται σαν εμάς και δεν πολυνοιάζονται αν σκάσουν κάπου τελευταία στιγμή, οι αρμόδιοι της διοργάνωσης δε, μπρος στο παραδάκι της τελευταίας στιγμής έκοβαν εισιτήρια μέχρι το "και πέντε" για να μην πω το "και τέταρτο" αδιαφορώντας για την αναμονή των υπολοίπων). Ο Λαός λέει "η καλή μέρα απ'το πρωί φαίνεται". Και έτσι κι έγινε, επιβεβαιώνοντας για μια φορά ακόμα πως παρά τα όσα φαίνονται, τελικά ο Λαός είναι όντως σοφός. Δεύτερο απαράδεκτο σκηνικό. Ο κόσμος έμπαινε στον χώρο του θεάτρου με ποπκόρν, νάτσος, αναψυκτικά και πατατάκια! Τι έγινε; Από πότε μπορεί να μπει κανείς σε παράσταση με το φαΐ του; Αν το 'ξερα θα έφερνα κι εγώ τα μεσημεριανά μας κεφτεδάκια που θα ήταν και μακράν πιο αθόρυβα από τα μαγικά εφέ των κριτσανιστών σακουλακίων! Η αποθέωση όλων όμως ήταν τα πιτσιρίκια τα οποία αποτελούσαν το 90% του κοινού! Θα μου πείτε, αυτά δεν έχουν δικαίωμα στο θέαμα; Μα προφανώς και έχουν, φτάνει να συνοδεύονται από ευσυνείδητους και υπεύθυνους γονείς. Διότι από τα παιδάκια ξέρεις τι να περιμένεις, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου'ρθει από αυτούς που τα συνοδεύουν. Κι αν αυτό το τελευταίο το συνδυάσετε με τα πατατάκια και το ευρύτερο φαγοπότι, μπορείτε πολύ εύκολα να δημιουργήσετε μια εικόνα στο μυαλό σας που θα μπορούσε να κάνει την εξέγερση στην Αίγυπτο να ωχριά μπροστά της!

Η παράσταση ξεκίνησε και μαζί της και οι φωνές... "Αυτή είναι η Αλίκη"; "Πού είναι η Ντάμα Κούπα"; "Αυτό τώρα το κάνει στα ψεύτικα την έχουν δεμένη με σκοινί", "Από τον Σκλαβενίτη, από τον Σκλαβενίτη, το καπέλο αυτό το αγόρασαν από τον Σκλαβενίτη", "Σας είπα πως αυτό το κάνει στα ψεύτικα; Σίγουρα στα ψεύτικα", "Μπαμπά, κάνει φοβερά ακροβατικά, η Αλίκη είναι επαγγελματίας!", "Μπαμπά τι είναι αυτό, μαμά τι είναι το άλλο"; ΜΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑΝΕ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ Φ-Ω-Ν-Α-Χ-Τ-Α;;; Φυσικά δεν το έκανε κανείς, ή μάλλον, για να είμαι πιο σαφής, δεν το έκανε κανείς γονιός. Γιατί τώρα την αδιαφορία και την αναισθησία του μπαμπά και της μαμάς την ονομάζουν μοντέρνα παιδαγωγική μέθοδο δεν-μαλώνω-το-παιδί-μην-πληγωθεί. Αυτό (το μάλωμα) το αφήνουν στον κάθε άσχετο που όταν πλέον τα έχει πάρει στο κρανίο δεν είναι και πολύ βέβαιος εντέλει για το αν θα καταφέρει να κρατήσει τη γλώσσα του καθώς θα μιλάει στο παιδάκι. Περιττό να σας πω πως δεν άντεξα, την δασκαλίστικη στριμάδα μου την έβγαλα στον μπόμπιρα από πίσω μου στο διάλειμμα κι όταν πλέον ανέβασα τον τόνο της φωνής μου, τότε μόνο ο μπαμπάς του βγήκε από τον λήθαργο και θυμήθηκε πως για την παράσταση αυτή πλήρωσαν κι άλλοι εκτός από αυτόν και είχαν εξίσου δικαίωμα στο θέαμα. Και ο πιτσιρίκος (που ευτυχώς δεν έχει ακόμα στο μέγιστο την αναισθησία των γονέων) έκανε ησυχία στο δεύτερο μέρος...

Βέβαια, αν η παράσταση ήταν τόσο super όσο τη διαφημίσανε, πιστέψτε με, μπορεί να παραπονιόμουν για την γαϊδουριά του κοινού, αλλά δεν θα ήταν αυτό που θα μου έμενε στο τέλος. Δυστυχώς όμως, καμία ικανοποίηση κι από το θέαμα... Η Αλίκη καμιά σχέση με την Αλίκη, ο Γκιούλιβερ (που στην εν λόγω περίπτωση ήταν Γκούλιβερ) ήταν εντελώς αντεστραμμένος όσον αφορά την ιστορία (ίσως εκεί να οφείλεται κι η μικρή αλλαγή στο όνομα, τι να πω...) και το όλο σύνολο ήταν ό,τι πιο πρόχειρο έχω δει (όλα τριγύρω φώναζαν "αρπαχτή στο Ελλάντα"!). Κάτι μου είχαν πει για ακροβατικά- πέρα από μια, δυο (ο αριθμός είναι κυριολεκτικός) σβουρίτσες στον άερα, δεν είδα κάτι άλλο. Κάτι μου είχαν πει για εντυπωσιακά χρώματα, και εφετζίδικα σχέδια και τα τοιαύτα με blacklight. Ναι καλά. Κάτι μου είπαν για μαγεία. Οκ. Το όλο σκηνικό μου θύμισε την Γαλλική ταινία Le concert με την παντελώς ξεκούρδιστη, γερασμένη, απροβάριστη, μεθυσμένη ορχήστρα Μπολσόι... Όταν μάλιστα είχαν την ευφυέστατη ιδέα να εκσφενδονίσουν ένα μαξιλάρι από τα σκηνικά στην πλατεία, οι απανταχού μπόμπιρες όρμησαν κατά πάνω του ουρλιάζοντας πολεμικές ιαχές που κράτησαν ως το τέλος της παράστασης... Εν ολίγοις, κρίμα τα λεφτά μου, την πρώτη θέση, τον ενθουσιασμό και την ανυπομονησία...

Και κλείνοντας, πρέπει να μοιραστώ μαζί σας και αυτό (το οποίο σχετίζεται και πάλι με το κοινό, διότι για την παράσταση τα λόγια μου τελειώσανε...). Κατευθυνόμενη προς την έξοδο, κάπου σε ένα κάθισμα στα αριστερά μου, ανακάλυψα ένα παιδικό παντελονάκι φόρμας... Λίγο πιο πίσω ένα αγορίστικο κόκκινο βρακάκι... Σκέφτηκα, πως μάλλον κάποιος μικρούλης κατουρήθηκε... Όμως, ο φοβερός/-ή πατέρας/μητέρα που αποφάσισε να τον αλλάξει μέσα στο θέατρο σκορπίζοντας κι αφήνοντας πίσω τα ρουχαλάκια του, πώς το πήρε από 'κει μέσα το παιδί του; Ξεβράκωτο; Και μετά  θυμήθηκα που κάποτε αναρωτιόμουν πόσο μπουρτζόβλαχος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που σε ανοιχτό θέατρο, σε παράσταση "Ιφιγένεια η εν Ταύροις" περίμενε να δει τον ταύρο στην σκηνή... Εκείνος ήταν απλώς αμόρφωτος και δεν πειράζει... Οι απολίτιστοι είναι πιο τρομακτικοί...